Sizi eleştirmekten yoruldum!

AHMET KURUCAN | YORUM 

Sayın Hayrettin Karaman!

İki gün geçti, ben hâlâ düşünüyorum. Düşünürken yazı günümü de kaçırdım. Neyi düşündüğümü biliyor musunuz? Sizin 8 Kasım tarihli “Fon komplosu” başlıklı yazınıza cevap verip vermemeyi.

Neden mi? Çünkü sizi eleştirmekten yoruldum.

17-25 Aralık sürecinden, kamuoyunda “Yolsuzluk hırsızlık değildir!” tartışmalarıyla hatırlanan yazılarınızdan bu yana sizi defalarca eleştirdim. 15 Temmuz sonrasında, canla başla savunduğunuz AKP iktidarının kendisine muhalif gördüğü insanlara devletin bütün imkânlarını kullanarak uyguladığı baskılar karşısındaki sessizliğinizi sorguladım. Son yazınızda hatırladığınız ve okuyucularınıza hatırlattığınız masumiyet karinesini, suçun şahsiliği ilkesini, yıllardır yaşanan hukuk ihlalleri karşısında size ben hatırlatmaya çalıştım.

Ama sizden bir cevap alamadım. Ne bir açıklama ne de bir özeleştiri… Bu yüzden aynı şeyleri tekrar etmenin ne anlamı var, diye düşündüm. Sonunda size değil, tarihe kısa bir not düşmeye karar verdim.

Sayın Karaman!

İlmî birikiminizi inkâr etmiyorum. Eserlerinizi, İslam hukukuna katkılarınızı, yetiştirdiğiniz öğrencileri de yok saymıyorum. Fakat tam da bu birikimin size ağır bir sorumluluk yüklediğine inanıyorum. İlim, sahibine yalnızca konuşma yetkisi değil, gerektiğinde iktidara karşı konuşma sorumluluğu da yükler.

Siyasi tercihiniz elbette olabilir. Bir siyasi partiyi destekleyebilir, bir iktidarın icraatlarını doğru bulabilirsiniz. Buna kimsenin itirazı olamaz. Fakat siyasi sadakat ile ilmî sorumluluk arasındaki sınırı korumanızı beklemek de bizim hakkımızdır. Hele söz konusu olan bir İslam hukukçusuysa bu beklenti daha da anlam kazanır.

İsterseniz son yazınızı bir de bu gözle okuyun.

Gerçi sizin de tanıdığınız İbrahim Öztürk, X platformunda, doksan yaşını aşmış ve hasta bir insan olarak bu yazıları sizin kaleme almadığınızı ileri sürüyor. Doğru olabilir, bilmiyorum. Ben zahire bakarım. Yazı, Yeni Şafak gazetesinde, sizin köşenizde, sizin imzanızla yayımlanmış. Dolayısıyla sorumluluğu da size ait.

Peki, ne diyorsunuz o yazıda?

Yaklaşık iki aydır Türkiye’nin gündemini meşgul eden, kamuoyunda ‘fon soygunu, fon vurgunu, fon yolsuzluğu’ diye tartışılan iddiaların bütün yönleriyle araştırılmasını, varsa suçluların kimliklerine ve makamlarına bakılmaksızın hesap vermelerini isteyeceğinize, meseleyi Cumhurbaşkanı’na karşı kurulmuş bir komplo olarak değerlendiriyorsunuz.

İyi de Sayın Karaman, bir iddianın siyasi amaçlarla gündeme getirilmiş olması, o iddianın araştırılmasına engel midir? Birilerinin bu meseleden siyasi sonuç çıkarmak istemesi, ortada cevap bekleyen sorular bulunduğu gerçeğini ortadan kaldırır mı?

Siz bir fıkıh hocasısınız. Delilin ne olduğunu, ispat yükümlülüğünü, adaletin kişilere ve makamlara göre değişmeyeceğini herkesten iyi bilirsiniz. Bir hukukçunun görevi iktidarı peşinen temize çıkarmak da mahkûm etmek de değildir. Görevi, hakikatin delillerle ortaya konulmasını ve hukukun herkese eşit uygulanmasını savunmaktır.

Haksız mıyım?

Sayın Karaman!

Tarih yalnızca siyasetçilerin yaptıklarını değil, ilim adamlarının iktidar karşısında aldıkları tavırları da kaydeder. Ebû Hanife’yi siyasi otorite karşısındaki duruşuyla, Ahmed b. Hanbel’i mihne döneminde gösterdiği dirençle hatırlamamız boşuna değildir. Onların ilmî miraslarını ahlaki duruşlarından ayırabilir miyiz?

Sizin de geride bırakacağınız önemli bir ilmî miras var. Kaleme aldığınız kitaplar ortada. Fakat bu mirasın yanında, yıllardır savunduğunuz siyasi iktidarla kurduğunuz ilişkinin hukukî ve ahlaki sonuçları da değerlendirilecek. İlmî başarılarınız siyasi tutumunuzu, siyasi tutumunuz da ilmî başarılarınızı tarihin muhasebesinden muaf tutmayacak.

Keşke sizin hakkınızda yazarken yalnızca eserlerinizden, İslam hukukuna katkılarınızdan, yetiştirdiğiniz öğrencilerden söz edebilseydim. Keşke kitaplarınızda savunduğunuz hukukî ilkeleri bugün dönüp size hatırlatmak zorunda kalmasaydım.

Bir ilim adamı onlarca yılda itibar kazanır. Kitaplar yazar, talebeler yetiştirir, ilmî çevrelerde saygın bir yer edinir. Fakat o itibarın ahlaki ağırlığını korumak, bilhassa güç ve iktidar karşısında gösterdiği bağımsızlığa bağlıdır. Çünkü ilmî otorite, siyasi tercihleri meşrulaştırmak için kullanılacak bir araç değil, gerektiğinde o tercihleri de sorgulamayı gerektiren bir emanettir.

İşte bütün kamuoyunun sizden beklediği buydu. Hâlâ da budur. Hatta fon soygunundan sonra özellikle bu hırsızlıkta parasını kaybeden AKP’li insanlar da bu kervana katılmıştır. 

Ama yoruldum Sayın Karaman. Gerçekten yoruldum. Yaklaşımınızın değişeceğine dair ümidimi de büyük ölçüde kaybettim.

Yine de şu gerçeği bir kez daha kayda geçirmek istiyorum: İlmin itibarı, iktidarın hatırından daha değerlidir. Bir âlimin ahlaki otoritesi, güçlülerin yanında durmasıyla değil, gerektiğinde güçlülerin karşısında da hakkı savunabilmesiyle anlam kazanır.

Keşke sizin hakkınızda bir kez daha bunları yazmak zorunda kalmasaydım. İçimden bir ses, “Kes artık, yeter! Kime ne anlatıyorsun?” diyor.

Galiba haklı. Ben de burada kesiyorum. Size bir şey anlatmak için değil, tarihe bir kez daha küçük bir not düşmek için. O kadar.

Sahi, hayatınızı anlattığınız 3 ciltlik kitaba ne isim vermiştiniz? Hatırladım: ‘Bir Varmış Bir Yokmuş’…