Müstehaksınız!

Müstehaksınız!

M. NEDİM HAZAR | YORUM 

Dün sabah Maslak’ta polis bir medya binasına daha girdi. Bir kanala daha kayyım atandı, yöneticiler gözaltına alındı. Gerekçeyi tahmin edin: “FETÖ/PDY.”

Şimdi ekranlarda, köşelerde, sosyal medyada aynı çığlık yükseliyor: Hukuk nerede? Basın özgürlüğü nerede? Bu ülkeye ne oldu? Nereye gidiyoruz?

Günaydınlar efenim günaydınlar…

Bu ülkeye ne olduğunu size ben söyleyeyim: Bu ülkeye siz oldunuz…

Önce bir şeyi açık açık yazayım ki kimse cümlelerimi eğip bükmesin: Sözcü’ye atanan kayyum hukuksuzdur. Tele1’e el konulması hukuksuzdu. Halk TV’ye yapılan da hukuksuzdu. Ekrem İmamoğlu ve tüm belediye operasyonları uyduruktur. Bunu söylemek için ne sizin izninize ihtiyacım var ne de sizin örneğinize. 

Çünkü ben, 13 yıldan beri öğrenmeyi inatla reddettiğiniz şeyi biliyorum: Hukuk, sevdiklerimize dağıtılan bir ikram değildir.

Ve evet bu yazı bir gazeteye yazılmadı, çünkü bu satırların yazarının gazetesine yaklaşık 11 yıl önce kayyım atandı. Ve bu yazı o gün dut yemiş bülbülü oynamayı bırakın, adeta alkış tutan bir kesime, bir mahalleye yazıldı: Kendine ilerici, laik, demokrat, aydın diyen; 13 yıldır yalnızca kendi canı yandığında “insan hakları” diye bağıran seküler sol mahalleye. Ve o mahalleye bugün söyleyeceğim tek bir kelime var: Müstahaksınız!

Tamam hadi yumuşatayım, belki kayyıma müstahak değilsiniz. Gözaltıya, sansüre, karartılan ekrana müstahak değilsiniz; kimse değildir çünkü. Sizin müstahak olduğunuz şey, bugün karşınıza dikilen ayna. 13 yıldır kurduğunuz cümlelerin bir bir dönüp yüzünüze okunması. Bundan kaçamayacaksınız.

Zulmün takvimi sizinle başlamadı

Sizin takviminizde zulüm bugün başladı. Belki Tele1’le, belki Halk TV’yle, en geriye gidenleriniz de belki İmamoğlu’nun göz altısıyla…

Ondan öncesi yok!

Ondan önce mağdur yok, hukuksuzluk yok, hayatı karartılmış kimse yok; he mi?

Peki 17/25 Aralık operasyonlarına ne diyeceksiniz? Peki 2016 yazına ne diyeceksiniz? Tek bir gecede, tek bir kararname imzasıyla 150’den fazla gazete, dergi, radyo ve televizyon kapatıldığında neredeydiniz? Yüz binlerce insan bir listeye adı yazıldı diye işinden, maaşından, pasaportundan, mesleğinden edildiğinde neredeydiniz? 

Hiçbiri mahkeme kararıyla olmadı. Savunma hakkı yoktu, delil yoktu, suçun bireyselliği yoktu. Yalnızca bir Excel listesi vardı. O listede öğretmenler vardı. Hemşireler vardı, hâkimler, akademisyenler, polisler, imamlar, mühendisler vardı. Ve siz o listeye bakıp “Temizlik!” dediniz.

Bir acı sizin ekranınıza düşmedi diye yaşanmamış olmuyor. Sizin mahallenizde konuşulmadı diye önemsizleşmiyor. Zulmün tarihi, kapınızın çalındığı sabah başlamadı. Siz yalnızca bugün acımaya başladınız; o da kendinize.

İki kelime… Sizin dünyanızın en dürüst manşeti belki de buydu. Çünkü bütün siyaset anlayışınızı özetliyordu: Sevmediğim iki taraf birbirini parçalasın, ben tribünden seyredeyim.

Sanki ortada bir hukuk meselesi yokmuş gibi. Sanki o kavganın altında ezilen insanlar, ezilecek olan aileler, kapatılacak okullar, toplanacak çocuklar yokmuş gibi. Bir iktidarın, beğenmediği bir topluluğu yok etmek için hukuku yerle bir etmesini “iki hasmın dalaşması” diye izlediniz. Patlamış mısırınızı aldınız, kanepeye yerleştiniz.

Size bir haberim var: “Yiyin birbirinizi” dediğiniz o sofra hâlâ kurulu. Siz kenarda durduğunuzu sanıyordunuz ama menüde sizin de adınız yazılıydı. Bugün sıranın size gelmesine şaşırmanız, işte asıl ayıp o.

O gün hukuk devleti yıkılırken tribündeydiniz. Bugün enkazın altında kalınca hakem arıyorsunuz.

Saray ağzıyla çemkirmeye devam!

“FETÖ.”

Bu kelimeyi Saray’ın mutfağında pişirdiler, siz de yediniz. Hatta pişirenden daha iştahla yediniz. Sakız gibi çiğnediniz: Köşelerinizde, manşetlerinizde, ekranlarınızda, sofralarınızda. Kimin öğretmen, kimin ev hanımı, kimin 17 yaşında bir öğrenci olduğuna bakmadan, bir hayatı tek bir etiketle mühürlemenin rahatlığını sevdiniz.

İktidara muhalefet ettiğinizi sandınız ama onun kelimeleriyle düşündünüz. Onun düşmanlarını kendi düşmanınız, onun suçlamalarını kendi hükmünüz yaptınız. Masumiyet karinesi mi? O “onlar” için değildi. Suçun bireyselliği mi? Ona da sonra bakılırdı.

Şimdi o kelime sizin kapınızı çalıyor ve ne yapıyorsunuz? Kelimeyi reddetmiyorsunuz. “Biz değiliz, asıl FETÖ’cü onlar!” diyorsunuz.

Bu etiket mahallenize ilk kez bugün yapıştırılmadı, onu da hatırlatayım. 2019’da Sözcü’nün 7 çalışanı aynı suçlamayla hapis cezası aldı. O gün de kelimeyi bırakmadınız. Zehri içtiniz, sonra zehrin size de dokunduğuna şaşırdınız. Bugün kendinizi savunurken bile sarayın sözlüğünden başka kelime bulamıyorsunuz. Bu, zavallılığın ta kendisi.

“Bize bunu yapamazsınız, biz onlardan değiliz!” diye bağırıyorsunuz. Oysa kurulması gereken cümle şuydu: “Kimseye bunu yapamazsınız.” 

13 yıl önce kurmadınız. Bugün hâlâ kuramıyorsunuz.

Ekim 2015’i hatırlıyor musunuz? Canlı yayın sürerken polis bir televizyon binasına girdi ve yayını kesti. Mart 2016’yı hatırlıyor musunuz? Türkiye’nin en çok satan gazetesinin önüne TOMA’lar dizildi. Okurlarına biber gazı sıkıldı, kapısı kırıldı ve ertesi gün o gazete iktidarın bülteni olarak çıktı.

Sahi siz o gün neredeydiniz?

Kınama bildirisi? Yok. Meslek örgütlerinin kapısında nöbet? Yok. Bir dayanışma ziyareti, bir köşe yazısı, en azından utanç dolu bir sessizlik? O bile yok. Onun yerine alkış vardı, “oh olsun” vardı, “geç bile kaldılar” vardı.

O binalarda çalışanlar sizin meslektaşınızdı. Sizinle aynı muhabir odalarında oturmuş, aynı basın toplantılarında soru sormuş, aynı mahkeme koridorlarında beklemiş insanlardı. Tutuklandıklarında onları meslektaş saymadınız. Daha da kötüsü, insan bile saymadınız. Hapisteki gazeteci listelerine onların adını yazmadınız. “Onlar gazeteci değil!” dediniz.

Bir gazeteciyi ancak sizin gibi düşünüyorsa gazeteci sayıyorsanız, savunduğunuz şey basın özgürlüğü değildir. Kendi sözünüzün serbestliği, kendi ekranınızın dokunulmazlığıdır. Başkasının susturulmasını alkışlayan bir özgürlük anlayışı özgürlük değil, düpedüz ayrıcalık talebidir.

Uzağa gitmeyelim. 13 yıl önceyi bırakın, 8 gün öncesine bakalım.

9 Kasım sabahı KHK TV’nin editörü Ahmet Erkan Yiğitsözlü Ankara’da gözaltına alındı. KHK Platformları Sözcüsü Münir Korkmaz’ın Adana’daki evine baskın yapıldı. Üç gün sonra Yiğitsözlü, gazeteci Tuba Demir ve bir muhasebeci tutuklanıp cezaevine gönderildi. 

Suçlama mı? Terörün finansmanı. Delil mi? Salça ve sucuk parası. Deprem bölgesine gönderilmiş yardım havaleleri.

Evet, doğru okudunuz. Bu ülkede artık salça almak ‘terörü finanse etmek’ sayılıyor. Depremzedeye para göndermek ‘örgüte fon aktarmak’ sayılıyor. On yıldır işinden, ekmeğinden, pasaportundan edilmiş insanların hikâyesini kayda geçiren bir gazeteci, bu yüzden cezaevinde.

Size bir şey daha söyleyeyim: Münir Korkmaz sizden biri. Eğitim Sen üyesi bir öğretmen, solcu bir partinin yöneticisi. Ama KHK’lı! Ve KHK’lı olduğu an sizin gözünüzde yoldaş olmaktan da, öğretmen olmaktan da, insan olmaktan da çıktı.

Şimdi söyleyin: Sözcü TV’nin ana haberinde bu gözaltılar kaç dakika yer buldu? Halk TV’de kaç panel yapıldı? Hangi köşe yazarınız, “Salçayla terör finansmanı olur mu” diye tek bir cümle kurdu? Hangi meslek örgütünüz “Gazeteciliğe dokunma!” diye bir bildiri yayımladı?

Tek cümle. Tek bir cümle bile kurmadınız.

8 gün sonra kapınıza aynı suçlamayla geldiler: Terörün finansmanı. Aynı savcılık dili, aynı dört harf. Ve siz bugün bütün ülkeden dayanışma bekliyorsunuz. 8 gün. Vicdanınızın mesafesi sekiz gün bile değilmiş.

Görmediğiniz insanlar

Şimdi size görmeyi reddettiğiniz insanları anlatacağım.

Bebeğini kucağında cezaevine götüren anneleri anlatacağım. İlk adımlarını bir koğuşun beton zemininde atan, gökyüzünü havalandırmanın tel örgüsü arasından tanıyan çocukları. Doğumdan birkaç gün sonra, dikişleri alınmadan gözaltına alınan lohusa kadınları. Çocuklarına bakan, öğle yemeğini hazırlayan, bir derneğe aidat ödediği ya da bir bankada hesabı olduğu için “örgüt üyesi” ilan edilen ev hanımlarını. Okulundan, öğrencisinden, mesleğinden koparılan öğretmenleri. Ders çalışırken toplanan öğrencileri.

Ve bir adamı anlatacağım; adı Abdullah Tırpan.

73 yaşındaydı. 55 yıl Tekirdağ’da esnaflık yaptı; köfte yaptı, sucuk yaptı, alnının teriyle ekmeğini kazandı. Mahkûmiyet gerekçesi mi? Bir okulda hissesi vardı, bir gazeteye aboneydi. Yedi buçuk yıl verdiler.

Şeker hastasıydı, tansiyon hastasıydı, damarları iflas etmişti. Koğuşta Risale-i Nur okudu diye Tekirdağ’dan Bandırma’ya sürgün ettiler. Sonra sol bacağı kangren oldu. Ayağında büyük açık yaralar vardı, ancak tekerlekli sandalyeyle hareket edebiliyordu. Sağlık kurulları ona baktı ve bir değil, iki kez aynı raporu yazdı: “Cezaevinde kalmasında tıbbi sakınca yoktur.”

Kangrenli bacağına bakıp “Sakınca yok!” dediler.

Bacağı dizinin altından kesildi. Yine de bırakmadılar. Enfeksiyon bedenine yayıldı, yoğun bakıma alındı, entübe edildi. 26 Ekim’de, bundan yalnızca üç hafta önce, hastane odasında ama hâlâ bir mahkûm olarak öldü. Kapıyı hiç açmadılar. Onu özgür bir insan olarak ölmeye bile layık görmediler.

Bir yanda sucuk parası yüzünden “terör finansmanından” tutuklanan gazeteciler; öbür yanda ömrünü sucuk yaparak geçirmiş, kesik bacağıyla mahkûm olarak ölen yetmiş üç yaşında bir esnaf. Bu ülkenin hukuku işte bu iki fotoğrafın arasına sıkışmış durumda.

Onun adını duydunuz mu? Duymadınız. Onun için bir manşet attınız mı? Atmadınız. Bir ekranda, bir panelde, bir “insan hakları” toplantısında onun kesik bacağı konuşuldu mu? Konuşulmadı.

Çünkü sizin için o bir insan değildi. Bir kategoriydi. Bir etiketti. Saray’ın sözlüğündeki dört harfti.

Size sormak istiyorum: Kimin acısını görmeye değer buldunuz? Kimin çocuğunu çocuk saydınız? Kimin hastalığını cezasının bir parçası gibi karşıladınız? Kimin cenazesine “oh olsun” dediniz?

Bir annenin gözyaşını bile siyasi kimlik kontrolünden geçirdiniz. Bir çocuğun suçsuzluğuna değil, babasının kim olduğuna baktınız. Doksan yaşındaki bir adamın kangrenli ayağına bakarken bile önce dosyasını sordunuz.

Vicdan, sevmediğiniz insanın kapısına geldiğinde de çalışıyorsa vicdandır. Sizinki ancak kendi kapınızda çalıştı.

Korkudan susanları anlarım. Bu ülkede korku gerçektir; ekmeğini, çocuğunu, özgürlüğünü kaybetmekten korkan çok insan oldu. Onları yargılamıyorum.

Ama siz susmadınız ki.

Alay ettiniz. “Oh olsun!” demek suskunluk değildir bilader! Bir mağdurun kimliğine bakıp başına geleni hak ettiğini anlatmak suskunluk değildir. Hedef gösteren dili köşenizde tekrarlamak, ekranlarda “hepsi içeri” diye bağırmak, ihraç listelerini “devletin temizlenmesi” diye kutlamak suskunluk değildir.

Bu olsa olsa zulme gerekçe üretmektir. Zalimin işini kolaylaştırmak, ona toplumsal meşruiyet devşirmektir. Siz o dönemde seyirci bile değildiniz. Zalimin tribününde tezahürat yapıyordunuz.

Muhalif olmak ahlaklı olmak değildir

Kendinize ilerici diyorsunuz, aydın diyorsunuz, laik, demokrat, özgürlükçü diyorsunuz. Sanki bu kelimeler bir kere söylenince sonsuza kadar geçerli bir ahlak belgesiymiş gibi.

Değil.

İktidara karşı olmak sizi kendiliğinden demokrat yapmaz. Laik olmanız sizi kendiliğinden adil kılmaz. Sol bir kimlik taşımanız, başkasının acısı karşısındaki tavrınızı ilerici yapmaz. Muhalif kimliğiniz çifte standardınızı temize çekmez.

İnsan hakları, kimliğinizin size peşinen bağışladığı bir rütbe değildir. Her olayda, her mağdurun önünde yeniden vermeniz gereken bir sınavdır. Ve siz o sınava çoğu zaman girmediniz. Girdiğinizde de kopya çektiniz: Mağdurun kim olduğuna bakıp cevabı ona göre yazdınız.

Sizin itirazınız zulmün kendisine değildi. Zulmün adresineydi. Zalim size dokunmadıkça sesiniz çıkmadı. Dokunduğu anda ciyak ciyak bağırmaya başladınız. Bu, ilke değil. Bu, çıkar.

Şimdi size bir şey söyleyeceğim. Lütfen iyi dinleyin.

KHK TV’ye geldiler, “Onlar zaten KHK’lı” dediniz. Tele1’e geldiler, “Biz FETÖ’cü değiliz ki” dediniz. Halk TV’ye geldiler, “Fethullahçılara yapılıyordu neyse de” dediniz. Bugün Sözcü’ye geldiler ve hâlâ “Sadece bize yapılıyor” havalarındasınız!

Şundan eminim: Bu ahlaksızlığınız, vicdansızlığınız, aymazlığınız sürdükçe sıra hepinize gelecek. BirGün’e de gelecek, Cumhuriyet’e de Evrensel’e de gelecek. Bugün Sözcü’nün haline bakıp “bizim başımıza gelmez” diye içi rahatlayan herkese gelecek.

Çünkü hukuku bir kez birilerinin elinden almaya razı olduğunuzda, kimin elinden alınacağına artık siz karar vermiyorsunuz. O kararı verdiğiniz gün, yani “yiyin birbirinizi” dediğiniz gün, kendi kapınızın anahtarını da teslim ettiniz.

Bunu bir temenni olarak söylemiyorum. Tarihin size defalarca gösterdiği, sizin de inatla görmezden geldiğiniz bir gerçek olarak söylüyorum.

Evet, müstahaksınız.

Dün kurduğunuz cümleleri bugün yeniden duymaya müstahaksınız. Küçümsediğiniz, insan yerine koymadığınız, adını bile anmaya tenezzül etmediğiniz insanlardan tutarlılık dersi almaya müstahaksınız. Sizden esirgedikleri için değil, sizin onlardan esirgediğiniz dayanışma yüzünden utanmaya müstahaksınız. “Biz nerede yanlış yaptık?” sorusundan artık kaçamamaya müstahaksınız.

Amma…

Bir yandan da sizin düştüğünüz sefalet çukuruna düşmek de vicdanımı sızlatmıyor değil. Size yapılan hukuksuzluğa karşı çıkmak, benim için kurmadığınız cümleyi sizin için kurmak, tutuklanan gazetecileriniz için “Serbest bırakılsın!” demek, el konulan ekranlarınız için “Geri verilsin!” demek istediğim anlar oluyor. 

İşte tam o anda karşıma çıkıyorsunuz. Ya Yeni Partili bir vekil olarak, ya ukala bir gazeteci ya da kendine entelektüel diyen eski tüfek bir solcu olarak. Ve Saray’ın FETÖ sakızını şaklata şaklata çiğnediğinizi görüyor ve haykırıyorum:

Müstahaksınız!

Çünkü sizin çifte standardınızı teşhir etmenin yolu, aynısını size uygulamak olduğuna inanıyorum artık.

Sizinle aramızdaki farkı da kaldıracak kadar aşağılıksınız çünkü. Başkasına lüks olarak gördüğünüz hukuk sizin için de olmasın istiyorum. Zalimliğinizi anlayana kadar bu muameleyi sizin de görmenizi istiyorum çünkü. 

Bizim hukukumuz olmasın diye yıllarca uğraştığınızı, sizden başkaları gazeteci sayılmasın diye elinizden geleni yaptığınızı, başkalarının özgürlüğü elinden alınırken alkış tuttuğunuzu gördükçe midem bulanıyor çünkü. 

O kadar aptal, o kadar vicdansız ve zalimsiniz ki, başkalarının hakkını nasıl çiğnediğinizi unutamıyorum artık. 73 yaşındaki adamın kesik bacağını unutmadığım gibi… Koğuşta yürümeyi öğrenen çocukları unutamadığım gibi, salça parası yüzünden cezaevine giren gazeteciyi unutmadığım ve “Yiyin birbirinizi” manşetinizi unutmadığım gibi. 

Şimdi, yıllarca görmezden geldiğiniz insanların karşısına geçip demokrasi, hukuk, adalet ve vicdan üzerine nutuk atmadan önce, hiç değilse bir kez aynaya bakarsınız belki diye umut etmek istiyorum.

O aynada yalnızca bugünün mağdurunu görmeyeceğiniz gibi, dünün seyircisini, dünün alkışçısını, zaman zaman da celladın gönüllü yardımcısını göreceksiniz.

Zulmü alkışlamam ama müstahak olduğunuzu yüzünüze haykırmak zorundayım. 

Hasılı kelam, siz bu kafada gittikçe başınıza gelen ve gelecek her şeye müstahaksınız!

TR724 Patreon

Bağımsız haberciliğe destek olun

TR724, okurlarının katkısıyla yayın yapıyor. Patron olarak bu haberi ve yenilerini mümkün kılın.

Patron ol

Yorum Yap