En zoru kurban etmek…

YORUM | VEYSEL AYHAN 

Bayram şu mudur?

Herkes sağlıklı, herkes müreffeh, herkes mutlu.

Doğru.

Dünya açısından gerçek bayram budur.

Peki gözünü Allah’ın rızasına dikmiş, cenneti ümit eden, cehennemden kurtulmayı uman bir insan için hangi bayramlar hakiki bayramlardır?

Şöyle bir misal vereyim. Diyelim ki ben, ülseri olan, kanseri pankreasına sıçramış, kalp damarlarının yüzde seksen tıkalı bir hastayım.

Benim için bayram nedir?

Sağlıklı olmak, bu illetlerden kurtulmaktır.

Böyle bir hasta iken gidip ‘check up’ oluyorum

Ve doktor sonuçlara baktığında artık hiçbir hastalık belirtisi kalmadığını söylüyor.

Psikolojim ne olur?

O an benim için tarifsiz bir bayram olur.

Konum eskiden de melek nümûn bir hayat yaşayan masumlar değil.

Ben emsal, manevi hastalıklarla boğuşan, düşe kalka bir hayat yaşayanlar.

Benim gibiler için eğer kibirden kurtulduysam, bu durum kanserden kurtulmaktan daha sevindirici.

Benim gibiler için riyadan kurtulup ihlas kazanmışsam, bu durum kalp damarlarımın açılmasından daha mutluluk verici.

Benim gibiler için Allah’tan gelen bela ve musibetler sabredebilecek bir sineye kavuştuysam, bu durum bedenimin tüm virüs ve mikroplardan kurtulmasından değerli.

Mahruti bir bakışla böyle.

2000’li yıllarda “namaz”da öndeki “imam”a sonra arkadaki cemaate bakar ümitsizliğe kapılırdım. Aradaki vadiler, dağlar nasıl kapanır diye düşünürdüm. O günlerde bana soran olsaydı sizin kendileriyle iftihar edeceğiniz kaç “veli”niz var diye?

Muhtemelen bilebildiğim bir iki isim sayardım. Başka da sayamazdım.

Benim gördüğümü “imam”ın görmemesi mümkün değildi ki hep duası şunlar oldu:

Sinelerin insanlığın ıstırabıyla inlemesi, gönüllerin dua ile çağlaması, peygamberane çile ve mihnetler, sahabi gibi seyr-ü seferler, hicretler ve herkesin kendini sıfırlaması…

Şimdi geriye dönüp baktığımda bu duaların eksizsiz kabul edildiğini görüyorum.

Tüm makam ve mansıplar gitti.

Mal ve menaller gitti.

Güç ve kuvvet gitti.

Kibir gitti, gurur gitti.

Riya ve ucup gitti.

Bunlara badi bir şey kalmadı.

Yani “Kendinizi sıfırlayın” çağrısı cebren karşılık buldu. Ve bugünlere geldik.

Bir esnaf ağabeyim var. Hadsiz varlık sahibiydi. O varlık ve şaşaa içinde mesela ben onu Hz. Ebubekir gibi cömert olsa bile onun yanına oturtmaya imtina edebilirdim. Şimdi dünya namına her şeyini kaybetti. Bu fani varlıkların bedeline artık kalbi hep Allah Rızasıyla çarpıyor. Şimdi baktığımda onu sahabi ve tabiin ile aynı sofrada çok rahat ümit edebiliyorum.

Kadınlar var. Yaşadıklarıyla Hz. Hatice ile yan yanalar. Hz. Meryem gibi çilelerle onlarla aynı bahçeleri paylaşıyorlar.

Eski yıllarda sorulsa bulamayacağım “veli”ler şimdi lâ-yuadd velâ yuhsâ.

Ahirete gitmeyi bir oda değiştirme olarak görmeyenler için bu söylediklerim bir ümniye olabilir. Onlar için süreç tam bir matemhane-i umumi. Sözüm onlara değil.

Ben diğer odadan buraya bakmayı tercih ediyorum.

Bu fani odanın kriterleriyle bâki olan kazanılmıyor.

Zindanda yıllarını geçirenlerle konuşuyorum. Hücrelerde işkence görenleri görüyorum.

Onları dinliyorum. Siz de görüşün. Beni teyid edeceksiniz.

Ve onların Allah’tan gelen, Allah’tan dolayı gelen bu bela ve musibetler karşısındaki boyun eğişlerini ve rızaları görünce her biri gözümde o kadar büyüyor ki… Onlar büyüyor ben cüceleşiyorum. Ağzım açık kalıyor. “Allah’ım bu insanlar nasıl bu kadar yükseldi!” diyorum.

Cenâb-ı Hakk’ın recül-ü facirler eliyle hadiseleri örgülemesi ve Rububiyet sanatıyla bu muhteşem neticeyi halk etmesi karşısında hayrete düşüyorum.

Süreç nasıl sihirli bir iksirmiş ki sonucunda kadın-erkek binlerce sahabi keyfiyetinde insan yetişti diye düşünmekten kendimi alamıyorum.

Alvar İmamı Muhammed Lütfi Efendi (ra) bayram şiirinde şöyle diyordu:

“Can bula cânânını

Bayram o bayram ola”

Evet, binlerce yüz binlerce insan Cânânını buldu. Yaşadıklarına razı olup ümid ediyoruz Rıza makamına erişti.

Şimdi sorayım.

Daha güzel hangi bayram olabilir?

Eski bayramlar şimdiyle kıyas edilebilir mi?

Eskiden kurban kesmek kolaydı.

Zor olan tüm varlığı Allah yoluna kurban etmek. Fiilen yaşanan bu oldu. Bu anlamda hemen herkes mal ve varlığını Allah’a kurban etti. Hz. İbrahimî (as) imtihanlar verildi. Eşinden, çoluk çocuğundan ayrılanlar, İsmail emsal evlatlarından ayrı düşenler… Allah hatırına firaklar, gurbetler…

Bugün muhtemelen pek çok kimse şu mesajı atacak:

“Hakiki bayramlara erişmek dileğiyle…”

Ben de diyorum ki ahiretteki gufran bayramı bir yana…

Dünyadaki en hakiki bayramlar bizim şu süreçte yaşadığımız bayramlardır.

O’nun rızası için O’ndan gelen her şeye katlandığımız, meleklerin ve ruhanilerin takdirini ve gölgesini üzerimizde hissettiğimiz ve Cenab-ı Hakk’ın rızasının bir nur olarak içimizi aydınlattığı bu günler, en eşsiz bayramlardır. Varsın zor ve ağır olsun. Allah’ın takdirine razı olmaktan daha büyük bayram olabilir mi? Bu şartlarda bir bayram değil mi ki O’nun takdiri…

O halde en güzel bayram bu bayramdır.

Allah mübarek etsin.

Türkiye'de bu haberi engelsiz paylaşmak için aşağıdaki linki kopyalayınız👇

4 YORUMLAR

  1. Günleriniz hayr ola hayırlar feth ola şerler def ola Gönüller şad ü handan müşkiller asan ola Hastalar şifayab dertliler devayab borçlular edayab ola Na murad olanlar bermurad Na şad olanlar şad ü Handan ola Kalpleriniz mesrur ayıplarınız mestur günahlarınız mağfur dünya ve ahiretiniz mamur içiniz ve dışınız pür Nur ola Bayramınız mübarek ola

  2. Veysel bey,

    Yazılarınızı dikkatle takip ediyor, hadiselere doğru bir yerden baktığınızı görüyor ve bunu da cesaretle yazdığınız için tebrik ediyorum. Dem bu demdir. Bayramımız mübarek olsun!

    Zâhire Bakma

    Dedim: Dünya öyle daraldı ki sanki kabir. Bütün kapılar kapanır oldu bize bir bir. Şimdi şu sürgüleri biri eylesin tâbir.
    Dedi: Tedris-i zindandır bu, atana bakma.

    Dedim: Kış bitmez, ayaz geçmez, ümit çürüdü.
    Haccâc hükmün sürer ve her yan gece bürüdü.
    Kuyular Yûsûf doldu, kervan kalkıp yürüdü.
    Dedi: Diyâr-ı Ken’ândır bu, satana bakma.

    Dedim: Ağır yüküm gönlümü eyledi yağır. Hiç mi feryâda dönen olmaz, sağıra bağır. Yanan bağrıma bir su, koş da tulumba çağır.
    Dedi: Hikmet-i zamandır bu, nâdana bakma.

    Dedim: Yalan dolan ilen yüzler kulp takar. Zulüm rüzgârı alev, cânı yakar da yakar. Muhannet sözü hançer, kalbe zehr olur akar.
    Dedi: Fitne-i şeytândır bu, beyâna bakma.

    Dedim: Hân u mânım şimdi harami yurdu. Nice bağ u bostân dalında kurudu durdu. Üstüne üşüştü bak cümle sineği kurdu. Dedi: Bahçe-i hazândır bu, talana bakma.

    Dedim: Dostlardan her haber, göğsüme bir mızrak.
    Heyhât, yavrusuna hasrettir, binler kır kısrak.
    Bir ciğer-sûz mevsim ki hârsız ateşten tarak.
    Dedi: Fermân-ı Yezdândır bu, vurana bakma.

    Dedim: Yûnûs hem kör, hem sağır, hem de divâne.
    Umrunda değil zâhir sönen binlerce hâne. Herkes kendi âleminde, meshûr bigâne
    Dedi: Devrân-ı nihândır bu, âyâna bakma.

  3. Hem güzel hem zor
    Hem hoş hem acı
    Hem tatlı hem ağır
    Hem mübarek hem karmaşık
    Hem…
    Hem……
    İç içe her zaman bir arada bu durumlar..
    Kazanma ve kaybetme dip dibe birbirine çok ama çok yakın iki hemhudut komşu…
    Son bayram o yüzden fevkalâde mühim bir bayram…
    Âkibetimiz öyle bir Bayram olsun ki inşaallah öteler için Arefe olsun buralar 🤲🏻
    Rabbim son nefesimiz de dahil Hidayet ve İstikamet ehli eylesin bizleri 🤲🏻
    O Bayram ola Bayram . . .

  4. Harikulade
    Muhteşem
    İmani yürüyüşünüzü
    Hayretler
    Ve hayranlikla
    İzliyor
    Ve alkışlıyorum.

    Sabır ve metanet gösteren herkese hayırlı bayramlar..

YORUM YAZIN

Lütfen yorumunuzu yazın
Lütfen isminizi girin