Yaz kampları; Ruhlarımız çok yoruldu, dinlendirelim! (1)

MAHMUT AKPINAR |  YORUM

Yaz kampları, Hizmet Hareketi’nin en köklü ve temel faaliyetlerinden biridir. Tatil dönemlerinde düzenlenen bu kamplar, katılımcıların zihinsel, manevi ve sosyal gelişimlerine katkı sağlamayı hedefler.

Peki, yaz kamplarının asıl maksadı nedir?

1. Bilgi ve Manevi Zenginleşme: Kamplar, öncelikle katılımcıların Allah, İslam ve kainat hakkında bilgi ve tefekkürlerini derinleştirmeyi amaçlar. Risale-i Nur, Kur’an ve temel İslami eserlerin okunduğu bu ortamlar, dini bilgi birikimini artırırken katılımcılara kâinatın sırlarını keşfetme fırsatı sunar.
2. Ruhsal Yenilenme: Günlük hayatın koşturmacasından uzaklaşıp ruhen ve kalben tazelenme imkânı sunar. Tefekkür ufku açan bu kamplar, manevi bir arınma ve iç huzura erişme zemini hazırlar.
3. İbadet Hayatını Düzenleme: Namaz, tesbihat ve diğer ibadetlerin cemaatle, daha düzenli bir şekilde yerine getirilmesi kampların önemli unsurlarındandır. Bu, katılımcıların ibadet alışkanlıklarını pekiştirmelerine yardımcı olur.
4. Kolektif Bilinç ve Dayanışma: Birlikte kitap okuma, namaz kılma ve çeşitli etkinlikler, kolektif bilinci güçlendirir. Katılımcılar ortak ilkeleri hatırlama ve dayanışmayı artırma fırsatı bulur.
5. Sosyalleşme ve Dostluk: Kamplar, yeni insanlarla tanışma, samimi dostluklar kurma ve sosyal çevreyi genişletme imkânı sunar. Farklı bölgelerden gelen katılımcılar arasında güçlü bağlar oluşur.
6. Uzmanlık ve Tecrübe Paylaşımı: Kamplar, hizmetle ilgili becerileri geliştirme, tecrübeleri paylaşma ve ihtisas kazanma fırsatı sunar. Böylece katılımcılar bilgi ve kabiliyetlerini artırarak daha donanımlı hâle gelir.

Fethullah Gülen Hocaefendi, Kamp Günleri şiirinde bu kampların manevi atmosferini şöyle betimler:

O hülyâlı günleri bizlerle yaşayanlar,

Cennet kokularının esip geldiği yerde.

Duydular Sonsuz’un bestelerini duyanlar,

Çelikten sadâlarla o sırlı tepelerde…

İnler hâlâ o yerler bir ulu velveleyle,

Tıpkı hasretmiş gibi o günkü gül yüzlere…

Şu ağaçlar, şu taşlar geliverseler dile,

Ne büyülü şeyler anlatacaklar bizlere… (Sızıntı, Ağustos 1990, Cilt 12, Sayı 139)

Hocaefendi, Kamplarda Zaman başlıklı yazısında ise şu ifadeleri kullanır: “Kamp bence, arkadaşlarımın sevimli mevcudiyetinin, onlara şefkat ve muhabbetin tatlı tatlı esip durduğu bir mübarek bucaktı. Hepimiz orada, bir ruh kovanındaki arılar gibi, bir elimiz çiçeklerde, bir elimiz de peteklerde, çiçek özü ve bal arası gidip gelirdik. Bu duygu ve düşünce ruhumuzla öyle kaynaşıp bütünleşmişti ki, aradan bunca yıl geçmiş olmasına rağmen, ben hâlâ o günleri bütün kalbimde, bütün canımda, bütün benliğimde dipdiri hissetmekteyim.” (Sızıntı, Temmuz 1990, Cilt 12, Sayı 138)

Hocaefendi’nin ilk talebelerinin çoğu, bu yaz kamplarında yetişmiştir. 1960’lı yıllarda başlayan bu kamplar, özellikle Ege Bölgesi’nde; Edremit, İzmir ve çevresinde düzenlenirdi. Yüzlerce ortaokul, lise ve üniversite öğrencisinin katıldığı kamplar 30-40 gün sürer ve gençlerin manevi gelişimi için eşsiz bir ortam oluştururdu.

İlk kamplar genellikle açık arazilerde, elektriksiz ve susuz çadırlarda gerçekleştirilirdi. Hocaefendi, kampların düzeninden temizliğine, yemek hazırlanmasından çadır kurulumuna kadar her aşamasında bizzat bulunurdu. Risale-i Nur ve Kur’an okumaları, tecvit dersleri ve sohbetlerle gençler, bir sonraki yıl için manevi olarak “şarj” olurdu. Bu kamplar ülkenin dört bir yanından gelen gençlere açıktı ve kitlesel bir manevi eğitim platformu olarak hizmet verirdi.

Geçtiğimiz hafta İngiltere’nin güneyinde, 70-80 kişinin katıldığı bir yaz kampına iştirak ettim. Güncel ve kısır bazı tartışmaların ruhumuzu örselediği, zihnimizi darmadağın ettiği bir dönemde bu kamp bana gerçekten iyi geldi. Görevli arkadaşlar, içlerine bir emektar olarak beni de davet ettiler. Belki de “Hariçten gazel okumak yerine gel, gelişmeleri, olayları, kişileri yerinde gör!” demek istediler. Benim de vaktim vardı ve böyle bir yenilenmeye ihtiyaç hissediyordum.

Ayrıca temel prensibimin, dışarıdan eleştirmek değil hizmetlerin içinde kalarak gelişmeleri görmek; insaf ve vicdan çerçevesinde yapıcı katkılar sunmak olduğunu hep söylüyorum. Daveti kabul ettim ve iki gün boyunca tabiat harikası bir mekânda arkadaşlarla kamp yaptık.

Gördüğüm tablo umut vericiydi. 21 yaşından 70 yaşına kadar her yaştan katılımcı vardı. Görevli arkadaşlarda bir gençleşme görülmekle birlikte, yaş ortalamasının hâlâ yüksek olduğunu söylemem gerekir. Ancak, görevli arkadaşların tıpkı 1990’larda olduğu gibi aşk, şevk, uhuvvet ve canlılığa sahip olduklarına şahit oldum.

Kamplar, ruhen ve manen canlı kalmanın yanında, ruhumuzda ve zihnimizde oluşan yaraları tedavi etmenin de bir yoludur. Her kamp, zamanla biriken hasarlardan, tortulardan kurtulma ve tamirat sürecidir. Zamanın verdiği kayıpları telafi etme ve yenilenme fırsatı sunar. Her birimizin böylesi bir terapiye, dinlenmeye ve kendi iç dünyasına yönelmeye ihtiyacı olduğunu düşünüyorum.

Çocuklar ve gençler için bu kamplar bilgi dağarcığını genişletme fırsatı sunarken, yaşı kemale ermişler için ise duygusal ve zihni yenilenme, muhasebe ortamı oluyor.