Yadsıyan akıl mı, bilgiye dayalı gerçek mi?

Konuk Yazar | Fatih Kumaş

“Yadsıyan Akıl ve Acı” başlıklı makaleyi okuduktan sonra, aklımda kalan ilk izlenim, yazarın nasıl bu kadar basit veriler ile bu kadar iddialı sonuçlar türetebildiği yönündeydi.

Mezkûr sitedeki yazıların içeriği maalesef hem bilgi yönünden büyük eksiklikler ve yanlışlıklar içeriyor, hem de peşin muhakemeler neticesinde, gayeye giderken kullandıkları argümanlar tatmin edici seviyeye çıkamıyor.

Gerek Ahmet Kuru’nun tepki çeken ilk makalesine dair önceden yazdığım üzere, gerekse Özgür Koca’nın bahsedeceğim makalesinde, evvelen belirli bir tanım yapılıyor, ardından tutarlı veya tutarsız örnekler veriliyor, bu tanım ve örnekler üzerinden ise önce İslam âlemi tarihine, ardından da en son sıra Fethullah Gülen eleştirisine gelip, konu sonuca bağlanmaya çalışılıyor. Fakat maalesef sitedeki yazıların, akademik yönden tatmin edici bir içeriği olmayıp, yazarların zihinlerindeki belirli şablonlar üzerinden tarihi okudukları ve o tarih üzerinden de günümüze eleştiri sebepleri çıkardıkları açık durmaktadır. Bu tarih okumalarında da, ne kadar derûni bir zihin ameliyesi veya bilgi birikimine sahip oldukları da, son derece tartışılması gereken bir durumdur.

Özgür Koca’nın daha önce yazdığı bir makale içeriğinde, İbn Rüşd ve Gazzali veya Maturidî ve Eşarîler üzerine yaptığı değerlendirmelerden anladığım kadarıyla, bu bilgiler kendisinin bütün kaynakları inceleyerek ulaştığı bilgiler olarak gözükmemektedir. Meraklı bir ortalama Youtube izleyicisi, tarihselci veya modern İslam düşüncesini inşa ettiğini düşünen ilahiyatçıların programlarını izlese, veya günümüzde yapılan tartışmalara temas eder şekilde yazılanlara aşina olsa, hemen hemen aynı verileri argüman olarak kullanabilir. Dikkat çekici bir husus ise, tartışılan konuların dahi birebir neredeyse aynı olması. Farklılık ise şurada yatmaktadır, gerek Kuru, gerekse Koca, aktüel ilâhiyat çevrelerinde tartışılan konuların, modernist düşüncede olan cenahının varsayımlarını, Hizmet üzerindeki değerlendirmelerinde kullanmaktadırlar.

Yazar tarih perspektifine, Cemel, Sıffin ve Kerbela gibi olaylardan başlamaktadır ve bu yaşananları İslam âleminin yadsıdığını düşünmektedir. Makalenin devamında olduğu gibi, bu fikrine ulaştıran doyurucu kaynak ve veri eksikliği bulunmaktadır. Kendi sonucuna nasıl ulaştığını okuyucu kitleye açıklamadan, bu peşin kanaati üzerinden değerlendirmelerine yer vermektedir. Oysa ki gerek Taftazani gibi sonraki devirde gelen etkili bilginler olsun, gerekse ilk devirde ana damarı oluşturan Hasan el-Basri veya Ebu Hanife gibi düşünürler olsun (Allah hepsinden razı olsun) bu mevzuları sanki hiç konuşmamış ve öylesine kabul etmişler gibi bir düşünce seziliyor.

Aslında bu noktada makalede içerik yönünden eleştirilecek bir yön bulmak da zorlaşmaktadır, zira bu tarz ile değerlendirme yapmak, yazarın sübjektif öngörülerini barındırmaktadır ve kullandığı argümanlara (ne ise onlar?) karşı argüman ile cevap vermek de imkânsızlaşmaktadır. Çünkü bir olay üzerinden sonuç çıkarılmakta ama olay etrafında kurgulanmış inceleme yapılmamaktadır. Âcizane olarak yazarın diğer değerlendirmelerine geçmeden önce, bu konuda nasıl bir makale yazılsaydı, daha net bir tartışma yapılabilirdi hususunda görüşlerimi belirteceğim.

İSLAM’IN İLK DEVRİ HAKKINDA NEYİ, NE KADAR BİLİYORUZ?

Yazar bu sonuçlara varmak için olayları nakleden tarih kitaplarını veya düşünce eserlerini ne derece incelenmiştir? Ve bunların güvenirliliği hususunda ne tür bir değerlendirmede bulunmuştur? Zira tarihi yönden ilk devri yansıtmaya çalışan siyasi olayların aktarımı son derece problemlidir. Ve arkasından gelen süreçte acaba bu olaylar ile ilgili şekillenen düşünceler yazar tarafından ciddi tahlil edilmiş midir? Maalesef buna açık yüreklilik ile evet demek olanaksız görünüyor.

Örneğin, İslam Tarihi branşının ciddi akademisyenlerinden Prof. Dr. Sabri Hizmetli şunları söylemektedir:

Belirtmek gerekir ki, çok sayıdaki Siyer ve İslam Tarihi kitaplarının kaynakları oldukça sınırlıdır; asırlar boyunca yazılan binlerce sayıda kitapların tamamına yakını gerçekte, İbn İshak, İbn Sa’d, Vâkıdı ve Taberî gibi üç dört kaynağa dayanır. İslam âlemindeki bütün siyer ve İslam tarihi kitapları muhteva ve metot yönlerinden bunlara dayanılarak telif edildiler. Oysa adlarını zikrettiğimiz bu en eski İslam tarihçileri bazı hadis bilginleri ve “rical ilmi” sahipleri tarafından şiddetle eleştirildiler (Mevlân’a Şiblî, Asr- ı Saadet, çev. Ö. Rıza Doğrul, 1, sf. 52-55; Prof. Dr Sabri Hizmetli, İslam Tarihi, sf. 16).

Maalesef, sonraki kaynaklardan, Yakubî ve Mesudî’nin yazdığı tarih eserleri de incelendiğinde ciddi sorunlar içerdiği, bu saha ile ilgilenenler için malumdur. Bunlar üzerinden gerçekçi bir sosyal tahlil yapmak ise oldukça güçtür. Hakeza, Edward Hallet Carr’ın ifadesi ile “Tarih doğrulanmış olgular kümesidir”.

Bahse konu olan savaşlar konusunda o devre yakın dönemde yaşayan bırakalım Ehl-i Sünnet’i, Mutezile’nin hâkim görüşü dahi; hangi tarafın haklı veya haksız olduğunun bilinemeyeceği ve bunlardan teberri edilemeyeceği fakat elbette bir tarafın haksız olduğu yönündedir. Mezhebin kurucu imamlarından Vasıl bin Ata dahi, bir tarafın fasık olduğunu belirtmiş ama hangisinin olduğu konusunda kanaat beyan etmemiştir. Yazara göre bu tarz bir düşüncede olanlar akıllarını yadsıdıklarından dolayı mı bunu yapmaktadırlar? Yoksa tarihi verilerin yetersizliğinden veya bu meseleyi çok tartışılır bulmayıp, kendilerince daha önemli meseleler olduğunu düşündüklerinden dolayı mıdır?

HİÇ HARİCİ ETKİ OLMAMASI, AKILLA BAĞDAŞIR MI?

Yazar’ın bir diğer değerlendirmesi, sanki tarihte ve günümüzde yaşananlarda hiçbir harici etkinin olmadığı yönündedir. Veya bunlardan bahsetmenin iç probleme karşı göz kapamaya sebep olduğu varsayımdır. Ve bu dış etkenlerden bahsetmek komploculuk olmaktadır. Aslında yazarın kendi terminolojisine göre, bunu aklın bir yadsıması olarak görebiliriz. Çünkü yazar tamamen iç eleştiri yapıp, dış etkenleri görmemezlikten gelmeyi yeğler bir tutum sergileyerek, üstüne komploculuk olarak ithamda bulunup, kendi istikameti dışındaki nedenlere göz kapamaktadır. Ve yazarın verdiği örneklerden Abdullah bin Sebe, Şia/Pers etkisi veya Pakradunilik hiç de öyle görünmez günah keçileri değillerdir. Evet Abdullah bin Sebe’nın varlığı ile alakalı lehte ve aleyhte çok şeyler yazılmıştır lâkin, El-Kessi ve Es-Sekafi gibi Şia müelliflerinin kaynaklarında dahi geçen bir profildir. Hakeza tarihi olarak İran veya Şia yönetiminin Anadolu topraklarındaki emelleri, Şeyh Haydar, Şeyh Cüneyd ile zirveye çıkıp, Yavuz’un ordusundaki tımarlı sipahilerle mektuplaşacak kadar bir teşkilatlanma kurdukları da açıktır. Günümüzde ise zaten yolsuzluk iddiaları direkt İran ekseninde gerçekleşmiştir. Pakraduniler hakkında Levon Panos Dabagyan’ın çalışmaları da bulunmaktadır. Haliyle Gülen’ın bu ifadeleri ne dahili problemleri örtmeye yönelik bir tutumdur, ne de bu yaklaşımlar mesnetsizdir.

BEDİÜZZAMAN’LA İLGİLİ ÇALIŞMALAR GÖRÜLMEMİŞ

Özgür Koca’nın makalesinde dikkatimi çeken bir husus, yazarın tarih okuması veya Gülen eleştirisi yaparken, kendisine göre öncelik arz eden veya şahsen ehemmiyet verdiği düşünceler üzerinden son derece düşük mantık kurgusu ve zayıf argümantasyon kalıplarıyla sonuca ulaşmasıdır.

Bediüzzaman ile alakalı Nurcu camianın tutumu ifrat olabilir. Risalelerden başka kitap okumamak, Bediüzzaman harici bir âlim tanımamak tasvip edilecek tutum bir değildir. Bediüzzaman’ın İslam geleneğinin içinden çıkmadığını veya bağımsız olduğunu düşünmek en başta kendisine ters bir tutumdur. Kendi tabiri ile meşgalesi, dava değil, dava içinde burhandır. Hatta bu konuda Şahdamar yayınlarının Risale-ı Nur üzerine kaynak çalışmaları olmuştu. Bediüzzaman’ın kendisinden ilham aldığı tarihi şahsiyetler veya iktibasta bulunduğu kişiler, bu çalışmalara bakıldığı zaman dahi anlaşılır.

İşin burasında kendime göre en tuhaf karşıladığım kısım, Sühreverdi’nin “Nur felsefesi” diye adlandırabileceğimiz düşünce sisteminin ne derece Bediüzzaman’a tesir ettiğini açıklamadan yazarın burada bir paralellik olduğunu göstermeye çalışmasıdır. Zira bu İbni Sina’nın kullandığı Vacib-ül Vücud terimini Bediüzzaman’ın da kullanması gibi basit bir iddia değildir. Aslında yazar makalenin umumunda görülen, üstün koru sonuca varma eğilimini bu kısımda da yansıtmaktadır. Bediüzzaman’ın devrinde yaşayan Konyalı Vehbi’nin tefsirine bakıldığı zaman da, Allah Azze ve Celle’den bahsedilirken, Vacib Teala denmektedir. Meseleyi İbni Sina’ya kadar götürmeye lüzum yok. Elbette Bediüzzaman’ın geçmişten izler taşıyan düşünceleri vardır, kendine özgü düşünceleri olduğu gibi, fakat Sühreverdi’nn Bediüzzaman ile ne derece paralellik arzettiği açıklanmaya muhtaç bir mevzudur. Fakat bu açıklamayı yazıda bulamamaktayız.

GÜLEN ELEŞTİRİSİ

Ve yazının son bölümünde sıra artık bahsi geçen yazarların metodolojisince klasikleşen Gülen eleştirisine gelmektedir. Yazar bu kısma başlar başlamaz, aceleci olarak Gülen hakkında hiçbir örnek vermeden, gerçeği yadsıyıcı bir kimlik inşasına giriştiği hükmünü serdetmektedır. Yazarın böyle bir iddiayı somutlaştırmak için dayanak yaptığı iki şey ise, İslam’ın ilk yıllarında çıkan hadiseler hakkında güya Gülen’in en azından Özgür Koca gibi düşünmemesi veya Osmanlı Tarihi hakkındaki fikirleridir.

Açıkçası yazarın bu konular hakkındaki içeriksiz ifadeleri – kaldı ki bir ilmi yön arz etsin – uzun tahliller neticesinde bir sonuca varılmış ve bunun üzerinden Gülen eleştirisine bir dayanak oluşturulmuş değildir. Yazara göre Gülen’in, bahsedilmesi gereken şeylerden bahsetmemesi aklen yadsınan bir kimlik oluşturmaktır. Sanki kimliğin oluşmasına sadece bu iki örnek etki ediyormuş gibi veya bu iki örneğin Gülen perspektifinde ne derece yer tuttuğu da incelenmeden, çok sakil duran bu değerlendirme, oldukça zorlama ve tarafgir bir tutum olarak göze çarpıyor.

HAREKETİN KÜLTÜREL ÇERÇEVESİNİ GÖRMEZDEN GELMEK

Gülen’in “Anadolu insanı ve necip millet tabirlerini kullanması”, yazara göre Kürtlere, Ermenilere veya değişik toplum katmanlarına yapılan mezalimi yadsımak veya tarihi kristalize etmek olarak değerlendiriliyor. Açıkçası akademik çalışma yapan bir insanın, bu denli ciddi bir iddiayı, bu kadar basit bir mantık kurgusu ile desteklediğini düşünmesi hayret verici bir tutumdur. Yeri gelmişken, bazı benzeri fikriyat sahiplerinin Hizmet Hareketi’ne biçtikleri paye de herhangi bir dini ideali olmayan, milli unsurlardan sıyrılmış, memleket öncülü bulunmayan ve ucu açık bir evrensellik idealidir. Tabir yerinde ise bu kalıbı UNICEF karşılamaktadır. Şunu bir defa düzgün bir şekilde tanımlayalım, bu bahsi geçen hareket huda-yı nabit gibi yerden bitmemiştir. Fethullah Gülen, başındaki sarığı sırtındaki cübbesi ile vaaz vererek bu organizasyona ilham aşılamıştır. Ne bu insanların kimliklerini teşkil eden düşünceler, zannedildiği gibi Fethullah Gülen’in başlattığı şeylerdir, ne de bilgi olarak tam bulunmasa da kültürel olarak yabancı oldukları hususlardır. Zira Fethullah Gülen’in bahse medar olan konularda Sünni inancın dediklerine aykırı bir beyanı bulunmamaktadır. Hakeza yine kendi tabiri ile en güzel hizmet Ehl-i Sünnet’e yapılan hizmettir.

Burada yazar ve arkadaşlarının Cemaat ile bu konularda çatışır görünmelerinin sebebini salt Cemaat eleştirisi olarak okumamak lazım, aslında bu, itikadi bir ayrışmadır da. Yanlış anlaşılmasın, burada haşa kimseyi bir şey ile itham etmemekteyim, tartışılmasın da demiyorum fakat sahabe, İslam tarihini okuyuş, Hadis’e yaklaşım ve fıkhi konuları değerlendirme gibi göze çarpan bazı mevzularda, Cemaat’in ana damarını oluşturan Sünni doktrinden bir ayrışma olduğunu da belirtmek gerekiyor. Ve bu konulardan bahis açılıp söz en sonunda Gülen’e gelmektedir. Gülen’in sanki Sünni anlayışın aksine beyanatı olsun veya olması gerekiyor gibi düşünceler haddi zatında evvelen mevzu edilen konuların ilmi ispatı ile mümkün olması gerekmektedir.

Aksi bir durumda, bu iddialar bu haliyle Özgür Koca’nın varsayımlarından öteye geçmeyecek iddialardır. Yazar kendi fikirlerinin Gülen’in ağzından çıkması gerektiğini düşünmektedir. Aslında bu tavır tam da eleştirdiği tutumu yansıtmaktadır, bilgiye ve gerçeğe yaklaştırıcı argümana dayalı olmadan ve ciddi tahliller içermeden bir kimlik oluşturmak veya oluşan kimliği eleştirmek aklı yadsıyıcı bir tutumdur. Şunu da ifade etmek gerekir ki, Gülen’in ilmi cedelleşme veya tartışmalı mevzularda münazaraya girmek gibi bir üslubu ve tarzı bulunmamaktadır. Kendi doğrularına bağlılığı görülse de ve bunun gerekliliğini beyan etse de kuşatıcı bir üslup sergilediği, en azından konuşmak ve ortak değerler bulmak adına Bediüzzaman’dan gelen medar-ı münakaşa olabilecek şeyleri medar-ı bahis etmemek düşüncesiyle diyaloğa açık olduğu aşikârdır.

KÜLTÜR HÂLİNE GELMİŞ PRENSİPLER

Açıkçası yazarın Gülen’e son paragrafta getirdiği eleştiriler de Cemaat düzleminde gerçeği yansıtmamaktadır. Fethullah Gülen’in Cemaat’teki her şeye nüfuz ettiği veya fert fert bütün Cemaat’i direktifleri ile yönlendirdiği realite ile örtüşmemektedir. Cemaat genel belirlenmiş prensipler üzerinden dünyaya açılmıştır. Ve açıkçası Fethullah Gülen de nerede ne olduğunu, kendisine sorulmadan veya anlatılmadan yekünüyle bilmemektedir. Cemaat’in işlerinin azami çoğunluğu, lokaldeki gönüllüler tarafından yürütüldüğü, çoğu atılımın da Cemaat’in kültür haline gelmiş prensiplerinin neticesinde yapıldığı açıktır.

Kaldı ki ilmi bir sağlaması yapılmadan bu kadar mantıki boşluk ve kafadan sonuç bildiren iki örnek üzerinden kimliğin hayalci bir tarza büründüğünü iddia etmek Prof. Dr. İhsan Fazlıoğlu’nun tabiri ile şuna benzemektedir: Çilesini çekmediği halde, çoban, çoban köpeği, sürü ve otlak hakkında ahkam kesen kişi, eğitim zayiatıdır.

7 YORUMLAR

  1. Yazinizi cok begendim. Kaleminize saglik. Ilmi icerik ve uslup olarak. Bir dusunceye karsi yapialan tenkit bence bu sekilde olmali. Yoksa fikri degil de dogrudan sahisi elestirmek, itham etmek.. dogru degil bence.
    Bu yazidan da ortaya cikan gercek su ki: derin dusunme-tahlil-analiz hususlari cok onemli. Ayrica uslubum belki agir olacak ama merak ettigim bir nokta var: Madem cok ciddi ve okumus insanlara yon verebilen kisileri bu kadar kolay elestirebiliyorlar, madem isin dogrusunu biliyorlar, neden belli bir kesimi surukleyebilecek bir dusunce akimi ortaya koyamiyorlar. Neden baskasini tenkit ederek birsey yaptiklarini zannediyorlar? anlayamiyorum. Varsa bir meharetiniz meydan bos, sizi tutan yok. Ama sadece elestirmek kolay tabiki… Sizler yorum yapmasaniz bu insanlari ve yazdiklarini duymayacaktik bile. Neden bu elestirilerini yapmak icin bunca sene beklemisler. Aydin olduklarini iddia ediyorlarsa bahsettikleri problemler yeni ortaya cikmis olmadigina gore cesurca elestirmeleri gerekli degil miydi? Simdi elestirmek zamana uygun ve populerlik vasitasi. Aslinda belki de kale almamak en iyisi. Cunku bazi akademisyenlerde gorulen en buyuk hastalik, topluma yararli olma amaciyla degil, kendi yayinlarini artirmak ve egosunu tatmin etmek icin bir yazi-makale yazmak hastaligidir. Ne kadar kale alinirsa ego o kadar siser. Cunku amac hakikati bulma veya yararli olmak degildir… diye dusunuyorum.

  2. Pakraduni konusunda bile Gulen’i savunacak kadar futursuz ve pervasiz olmaniz, kaynaginizi da MHP’den eski milletvekili adayi; Ermeniler katledilmedi diyen rahmetli Levon Amcayi vermeniz akademik bir derdinizin olmadigi ve hakikati arayan bir yolcudan ziyade bir “cult” savunmaya calistiginiz izlenimi veriyor. Adiniz da mustear zaten.

  3. Merhabalar! Yapmış olduğunuz akademik analiziniz için çok teşekkür ederim. Bu mağlum site ve orada yazanların hiç birini tanımama rağmen, zaman zaman bu bloktan ( tr724’den) bahsedildiğinde fark ediyorum.

    Sayın Gülen’in onca yıl vermiş olduğu vaazlar ve bereketli sohbetlerindeki Ehl-i Sünnet’e bağlılık,çağın fikir mimarı Befiüzzaman’dan iktibas ettiği yorumlar,Kur’an’dan tefsir olan beyanları bulunduğu muhitteki bireylerin seviyesine göre beyanları ortadayken bu dediğiniz sitedekiler neyin peşindeler? Diyanet teşkilatının hic kendisine yakışmayan raporunu Suat Yıldırım hocamız başta olmak üzere tüm ehl-i sünneti,Kur’an’ı rehber edinen alimlerimiz gerekli cevapları vermişler,fakat şer şebekeleri emellerine ulaşmak için saf beyinleri ifal etmek için çağımızın tüm teknolijik imkânları kullanarak kendilerini haklı,Fethullah Gülen Hocaefendi’yi ise -hâşa- cahil göstermeye çalışmaktadırlar.

    1960 yılından beri ne yaptığı,ne söylediği kayıtlarda ve devletin denetiminde olan birisi nasıl olur da 15 Temmuz veya 17 Aralık gibi meş’um tarihlere kadar iyiyken şimdi kötü olabilir? Allah biliyor ben,lise mezunu olan ve sadece Risalelerle birlikte Fethullah Gülen Hocaefendi’nin piyasada bulabildiğim kitapları dışında okuduklarımda İslam dinini çok karıştırılmış ve mutlaka içine siyaset karıştırılmış görüyorum.

    Hocamızın kitaplarını yasaklayarak,sohbetlerini engelleyerek,onu aynı Bediüzzaman gibi susturmaya çalışan zamanımızın mukyedirleri; kendileri de çok iyi biliyorlar ki,Fethullah Hoca ehli sünnet çizgisini temsil ediyor. Amaçları; Son karakol olan Türkiye’de bir hilafet devleti kurmak ve dünyadaki tüm müslüman ülkelerin başında bulunmaktır. Tek engel olarak Fethullah Hoca’yı gördükleri için her türlü hakareti de,saldırıyı da çekinmeden yapmaktadırlar.

    Son olarak şunu belirtmekte fayda vardır. Bu malum siteleri de,diyanetteki raporu da hazırlatanlar,dünyaya kendilerini rezil ediyorlar ve biz de bu lekeyle anılıyoruz ne yazık ki!!!!!

  4. Neden eleştirenleri; eleştirdiği konular dışında ki nedenlerle suçluyorsunuz anlamıyorum. O yazıyı ben okudum, bunu da okudum, Ahmet kurunun kini de okudum. Hepsinde katıldığım veya katılmadığım konular var ama neden direk bir kamplaşmaya gidiliyor anlamıyorum. Bildiğin reddiye yazıyorsunuz birbirinize.

    Bazen birilerinin hocaefendiyi savunması beni rahatsız ediyor. Lideri kutsallaştırma dokunulmaz hale getirme çabaları bunlar. Abilere biz mi öğreteceğiz yeri geldiğinde sahabeden hz Ömere kalkıp hutbe de hesap soran sahabeyi….hepiniz biliyorsunuz işte…Hiçte o ayrı bu ayrı filan demeyin…Konu eleştiri hakkı…

    Bırakın eleştirsin…Ne olacak yani…Hocaefendiye ve hizmete aleni olarak milyonların küfür ettiği bir ortamda bu adamlar inandıkları ölçü ve bilgilerle eleştiriyorlar…Bırakın eleştirsinler…Lider dokunulmazlığı, hatasızlığı diye bir şey yok…

    Eğer hizmet dünya modeli olacak ise eğer dünya standartlarında bir demokrasi anlayışına sahip olmalı…Eleştirilebilmeli…Şeffaf olmalı..

    Yok hizmetin talip olduğu şeyler bize yıllardır anlatıldığı ve bizim inandığımız değerler değil ise zaten yediğimiz bu büyük darbeden sonra şimdide birbirimizi yer ve biteriz…

    • Yazıyı da cok begendim, Murat adlı yorumcunun yorumunu da. İkisinde de katıldığım, katılmadığım taraflar var:
      * Yazardan çok yazıya-fikre odaklanmak doğru, ama yazarı tümüyle gözardı etmek doğru değil. 2 önemli unsur: Ne denmiş? Kim demiş?
      * Hocaefendiye kutsalık atfeder gibi görünen ve ezber olduğu belli cümlelerden ben de rahatsızlık duyuyorum. Ama bir liderin ve bir değerin de çok ucuz ve seviyesiz bir şekilde eleştirilmesini de doğru bulmuyorum. Kutsal biri değil, hata yapabilen bir insan ama köylü Mehmet ağa da değil. Bir kişinin kendi Liderine fazla muhabbetinde problem yok, yeterki kutsallık atfetmesin ve hatasız kabul etmesin. Baskasının ulu orta ve dayanaksız eleştirilerine de dengeyi bozmadan şahıslar ile çok uğraşmadan tepki verebilir, belki de vermelidir de. Lideri insanların gözünde yıkmayı başarabilirlerse en büyük zararı o zaman verebilirler. Ama panik yapmaya gerek yok, karşılarında cahil-cühela.. yok.

  5. Toplum eksik bilgilendirmesini şahısların eleştirmesiyle kapatılaçağını sanan akademisiyenler yanılıyorlar nedense bizim alimler tarihte olsun bizim şuanki dönemde olsun nedense keskin tavırlarla zülme karşı keskin dil kulanmamışlar toplumları zülme çokda duyarlı yapmamışlar misal şuan hizmete yapılan zülüm az ve çok hizmeti sevenler yapılan zülmü naletliyorlar nedense başkalarına yapılan zülmü aynı duygularla yani imanın gereği olarak tepkili olmalılar baktığınız zaman sanki şowyapılıyor şowun yapıldığını konuşturduğunuz zaman ortaya çıkıyor bizim ilim bilim çağında kullandığımız dil çok net olmalı

  6. Sayın Fatih Kumaş,

    Gerek Özgür Koca gerekse Ahmet Kuru beylerin yazdıklarının çok ta eleştirilir yanlarının olmadığını düşünüyorum. Elbette kısa bir yazıya sığdırılamayacak kadar derin ve uzun soluklu bir yazıyı bu kadar kısa tutmaları nedeniyle bazı noktalar eksik veya eksik anlaşılmaya müsait kalmış olabilir.

    Öncelikle bu mecrada ve genelde bir hareketin lideri olarak Hocaefendi fazla kritiğe tabii tutulmamıştır. Bu sitede gözden kaçabilecek birkaç yazıyı saymazsak tüm yazıları günlük olarak ilk çıktığı günden beri takip ediyorum.Ne bir eleştiri ne bir sorgulama göremedim. Cemaat 15 temmuzun neresinde yazı dizisi ile başlayan bir özeleştiri havası varsa da daha sonra tamamen komploculuk üzerine kurgulu bir zemine kayması yazı dizisinin içeriğini boşaltmış görünüyor.

    artık tek bir insan üzerinden kurulan ideallerin ve yapılanmaların sağlıklı sonuçlar doğurmadığını ,örneklerle de bunun sabit olduğunu görmemiz lazım.
    http://www.kitalararasi.com ” belki de bu açığı kapatacak bir konumdadır.

    Zaten biraz da bizim sorunumuz bu galiba ; her eleştirenin öcü olduğu bir İslami anlayışımız var. Kardeşten düşman üretmeyi ne çok seviyoruz.

    NOT: bunları yazarken içerdeki kardeşlerimizi, ezilen hor görülen mazlum kardeşlerimizi de unutmayayım.Ya Rabbi onlara yardım et.
    Tez zamanda bu zulüm bitsin.

YORUM YAZIN

Lütfen yorumunuzu yazın
Lütfen isminizi girin