‘Telefonun ucundaki oğlundan Yasin-i Şerif’i dinledi ve ruhunun ufkuna yürüdü’

Yıllarını Kur’an Hizmetine adayan Mehmet Yıldız, geçtiğimiz günlerde zorunlu olarak hayatını geçirdiği İsviçre’de Kovid-19’dan dolayı hayatını kaybetti.

Yıllardır Kayseri’de Kur’an Kursu hocalığı yapan Mehmet Yıldız, İsviçre’nin Zürich şehrinde, Kovid-19 virüsüne yakalanmıştı. 33 gündür hastanede tedavi gören Mehmet Yıldız uzun süredir komada uyutuluyordu.

Cenazesi yarın defnedilecek olan Yıldız ile aynı ismi paylaşan Yıldız’ın amcaoğlu Mehmet Yıldız bir yazı kaleme aldı. İşte o yazı;

Bir Küheylanın Ardından

“Gelir bir bir, gider bir bir, kalır bir;
Gelen gider, giden gelmez bu bir sır.”

***

Zaman nasıl da çabuk akıyor; yıllar, asırlar sanki bir güne sığmış gibi zaman durmuyor. Ama nafile, elimizde kalmadan kaçıp gidiyor. Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşar insan. Halbuki ansızın gelir ölüm. Sessiz gelir ama ses getirir. Çünkü ölüm büyük bir hakikattir.
Zayıftır insan ama kendini güçlü zanneder. Zaafın paletleri altında kaldığı zaman
fark eder taşın sert olduğunu, suyun boğduğunu ve ebedi zannettiği dünyanın fani olduğunu.

Niceleri gelir ve gider kimsenin ruhu duymaz. Kimileri iz bırakır da, bıraktığı izin büyüklüğünü güzelliğini bilmeden göçüp gider bu alemden.

Yüce ve yüksek bir mefkûreye dilbeste olmuş ruhlar kendileri için yaşamazlar. Adanmış ruhlardır onlar. Dertleri vardır, davaları vardır onların. Ötelere uzanan ayakları yerdedir ama ruhları göklerdedir. Her an insanlığa hizmet vardır onların zihninde. Allah’ın rızasını kazanma peşindedirler.

Keşke tatlı bir su kaynağı olabilsek, çevremizi de lâlezara, gülistana çevirsek diye düşünürler. Bahtiyardır o kimseler ki, yanlarına gelenler susuzluklarını giderirler, karamsarlıklarını bırakıp ümitle şahlanıp giderler. Bu aydınlık ruhların yanına uğrayanlar bir anda ışık hüzmeleriyle sermest olurlar.

O güzel insanlar ruhlarında mayaladıkları güzellikleri çevrelerine aheste aheste bırakırlar. Her an ötelerle irtibatı vardır. Beslenme kaynakları zülal misal tertemiz pırıl pırıldır. Vahyin gölgesi altında hareket ederler ve o tertemiz kaynaklardan aldıkları hakikatlerle yol alırlar. Geçtikleri yolları aydınlatıp geçerler.

‘Bir Yıldız’ kaydı aramızdan sessizce yine. Dolu dolu bir hayat yaşadı. Çocukluğumuzdan itibaren hep beraberdik. Kur’an‘a, nurlara ve pırlantalara aşıktı adeta. Gaye-i hayaliydi bunlarla dolmak, doymak ve doyurmak. En büyük keramet istikamettir fehvasınca müstakim yaşadı.  Evet uzun süre Kayseri’de bulunmuş, gece gündüz demeden koşturmuş Mehmet Yıldız’dan bahsediyorum.

Çağlayanlar misali hep aktı, coşa coşa aktı, yerinde duramayan bir fıtratı vardı. Yurt içinde ve yurt dışında programlar, organizasyonlar düzenledi. Başkalarına yardım etmek onda adeta bir tutku haline gelmişti. Eli nerelere uzanmadı ki belki yurdumuzun dört bir köşesine vesile oldu. Hayır yapmak isteyenlere rehber oluyordu.

Onu daima dertlenirken, düşünürken, koştururken görürsünüz. Ama yüzünden de tebessüm hiç eksik olmazdı, ümit bahşederdi hep etrafına, güller saçardı çevresine. Onu umrede görecektiniz tavaf ederken. O gür sesiyle okuduğu duaların, Kabe’nin bağrında nasıl yankılandığını, yer yer gözyaşlarıyla inlediğini, Kabe örtüsüne yapışıp insanlık için gözyaşı döktüğüne şahit olacaktınız. Boyluydu, posluydu ama hakikat karşısında hep boyun büküp diz çökmüştü. O da nasibini almıştı zulüm fırtınasından, kasırgasından.
Hicret etmeye mecbur kalmıştı. Güney Afrika, oradan Mozambik derken İsviçre’de son bulmuştu hicret yolculuğu. Ve bir hesap daha ahirete kalmıştı.

Kader onu İsviçre’ye yönlendirmişti. Çünkü orada Cenabı Hakk’ın yaptıracağı çok güzel işler vardı. Kendi ifadesi ile cennetten önce son duraktı.

İlk muhacirlerden biriydi. Yalnızdı ilk günlerde ama hiç yalnızlık hissetmedi. Hemen ellerini kollarını sıvadı, üç sene içerisinde dokunmadığı kimse kalmadı. Adeta evi Ebu Talha‘nın evi gibiydi. Oraya giden muhacirler o mütevazi evden geçiyorlardı ilk önce. Ne zaman arasam ya misafir ağırlıyordu ya da muhacir ziyaretine gidiyordu. Her muhacirin derdi ile yakından ilgilenirdi. Çocuklarına öğretilmesi gerekenleri öğretmeye çalışıyor, yerli olanlara günlerce uğruyor, onlarla duygularını paylaşıyordu. İyilik adına dokunmadığı kimse kalmamıştı sanki. Vefatıyla beraber duyduklarım beni çok
heyecanlandırdı. Gıpta ettim, imrendim adeta. Her gelen o kadar güzel şeyler anlatıyordu ki, nasıl bir hayat yaşamıştı. Hakikaten bir yıldız gibiydi, Aramızdan ayrıldı gitti arkada bizleri gözü yaşlı bırakarak.

34 gün yoğun bakımda uyutularak kaldı. Son anlarını yaşıyordu son nefesini vermek üzereydi hastaneden son bir görüşme için aileyi davet ettiler vücudu direniyordu, sanki son bir şey duymak istiyordu. Nihayet kıymetli eşi Betül Hanım‘ın aklına Kur’ân aşığı eşi ile ilgili bir fikir geldi. Çok uzak biz diyarda bulunan oğlunu aradı. Kendi gibi mazlum ve mağdur olan evladına: Oğlum baban belki de Yasin bekliyor“ dedi. Oğlu uzaklardan Yasin okumaya başladı titrek titrek sesiyle. ‘Sadakallahül Azim’ dedi. Bir müddet sessizlikten sonra doktorlar başınız sağ olsun eşiniz demek ki sabahtan beri bu anı bekliyormuş dediler.

Gurbette bir küheylan daha okunan bu Yasin’i şerifle birlikte ruhunun ufkuna yürümüştü.
Son yıllarında sünnet namaz kılarken dahi hep hatim indiriyordu. İyi, samimi, aksiyoner ve mütevazi bir mümindi.

Dün bir dostu aradı haberleri yokmuş vefatından. Arayan dostun hanımı bir hafta evvel rüya görmüş cennetin bahçesinde bağdaş kurup oturuyormuş, hiç sorgu sual olmadan buraya geldim demiş. Dolu dolu bir hayat yaşadı. Yaşatma sevdasıyla yaşadı. Öz vatanından uzaklarda gurbette ruhunu Allah’a teslim etti.

Ruhu şad olsun. Mekanı Firdevs olsun.”

3 YORUMLAR

  1. “… cennetin bahçesinde bağdaş kurup oturuyormuş, hiç sorgu sual olmadan buraya geldim demiş.”
    Kendi nefsime bunca eziyet buna değmez mi diyorum. Ancak başkalarına bunu söylemeye ne mecalim ne de yüzüm var.

    Hayatımda hiç tanimadığım ve ismini bile duymadığım ve medyadan duyduğum Zeki Güven’i ölümünden çok kısa süre sonra rüyamda, elindeki az bir kiri yıkaması için ısıtılmış su dökdüğümde bana mahzun bakışını unutamıyorum.

    Herşeyi ahirete bırakmamız gerekiyor diye bir ilâhi emir var mı? Bu dünyada adaletin sağlanması için hesap sorulmayacak mı, hüküm verilmeyecek mi?

  2. Cenabı Allah Hocaefendimizden ebeden razı olsun. Milletimizin dini ve milli hasletleriyle yoğrulmuş, hak ve hakikatin tebliğ ve irşadı için adeta ısmarlama annelerce doğurulmuş, tedrisatında mübarek eliyle oğulmuş, cihanın yedi kıtasına savrulmuş, er oğlu erlerle çağlayanlar gibi coşmuş, Kur’ani ve Muhammed’i himmet hizmet ve gayret ile küheylanlar gibi çatlarcasına koşmuş, babayiğitleri ile münafık Süfyan’ları çatlatmış, karış karış binbir emekle sırlanmış, sarmalanmış, aşağılık 15 Temmuz kumpası ile yağmalanmış, hadimleri genç yaşlı hamile demeden avlanmış, yaralanmış, dağlanmış, ancak her türlü zulme rağmen yaralar tekrar sarılmış, küheylanlar yeniden hizmete sarılmış, hizmete sarılamayanlar içlerinden ayrılmış, asrın destanını yazanlara öyle bir kader yazılmış ki; melekler semadan alkışlamış, gök kubbenin kapıları ardı ardına hasretle açılmış, vuslata erenlerin göz bebekleri hayranlıkla açılmış, Ya Rabbel Alemin senin ve Resulünün yolunun hadimleri olmak, asrın vazifelisi Hocaefendimize tabii olmak, ne kadar büyük mutlulukmuş. Elhamdülillah Eşşükrülillah

  3. Elhamdülilahi Rabbülalemin Vesselatü vesselamü ala Rasülüna Muhammed
    Merhum Yıldız abimiz gibi önden koşturanlardan olamadım ancak bu hizmetin en son ferdiyim. Aynen Hz.Vahşi’nin Sahabe-i Kiramın son Ferdi olduğu gibi. İnşaallah ümidim odur ki Yüce Rabb’im bunun yüzüsuyu hürmetine bağışlayacaktır. Ve inşaallah başta Efendimiz (S.AV) efendimiz olmak üzere bu önden giden koçyiğitler bizlere şefaat ederler.
    Rabb’im gani gani rahmet eylesin inşaallah

YORUM YAZIN

Lütfen yorumunuzu yazın
Lütfen isminizi girin