Annesi üzülmesin diye bir köşede ağlayan çocuk [Veysel Ayhan]

Türkiye’de artık adalet, hukuk ve vicdan kelimelerinin bir anlamı kalmadı. Ali Bulaç iki yıl önce “AK Parti Çanakkale Savaşı’ndan sonra başımıza gelen en büyük felaket” diyordu. Felaket 5 ay önce onun da kapısını çaldı. Aylardır hiçbir hukuki gerekçe olmaksızın diğer yazar ve gazeteciler gibi hapiste. Türkiye’nin şimdiki hali için ne diyordur bilmiyorum. Sadece yazar ve gazeteci değil 40 bin masum insan sadece “Cemaat’ten olma ihtimali” üzerine hapiste savaş esiri gibi tutuluyor. İddianame hazırlanmıyor. Çünkü yazacak hukuki gerekçe yok.

Bugün size “Erdoğan’ın nefret ve kin savaşı” mağduru bir ailenin dramını aktaracağım.

 

EŞİ TUTUKLU BİR HANIMEFENDİ’NİN MEKTUBU:

“… Söylenecek çok şey var fakat nasıl anlatmalı nereden başlamalı bilemedim.

Şöyle söyleyeyim siz hiç hayatta kimsesiz ve çaresiz kaldınız mı?

İçinizde kasırgalar, fırtınalar birbiri ardına esti mi ve hayatta Allah’tan sonra sırtınızı yasladığınız insan bir sabahın kör karanlığında sizden koparıldı mı?

O götürülürken arkasından şaşkınlıkla baktınız mı hiç?

Hayatın yükünü iki kişi omuzlarken, bu yükün tek kişinin omzuna bindiğini, içinizdeki yangın tüm dünyayı yakacak kadar büyükken bunu bir damla gözyaşı ile söndürmeye çalıştınız mı?

Canınız yanarken çocuklara yemek yedirip ders çalıştırmaya çalıştınız mı?

Onun yokluğunu ve o boşluğu nasıl yapsam da doldursam deyip saatlerce ağladığınız oldu mu?

‘Ne olur Allah’ım çocuklarım bu gece ağlamadan uyusunlar’ diye dua dua yalvardığınız oldu mu?

Çocuklarınıza gözyaşınızı göstermemek için geceleri gizli gizli ağladığınız oldu mu?

Ve en acı vereni de Annesi üzülmesin diye çocuğunuzun gizli bir köşede ağlayarak Allah’la konuştuğunu görmek, içini gözyaşlarıyla Allah’a döktüğünü gece yarısı fark etmek.

Okulu kapanan ve bilmediği bir ortamda başka bir okula başlayan bir çocuğun günlerce adı ‘Fethullah’ diye ve o malum okullardan gelme diye dalga geçilmesi, sevdiği saydığı insanlara terörist yaftası vurulması ve bunların o küçük çocuk kalbini incitmesi ve sizin yıkılmanız…

Artık bizim evde her şey ‘babam gelince yaparız’ diye ertelenir oldu. Bazen yemek yerken bile ‘eşim veya babam bunu çok severdi. Babam olsa böyle yapardı gibi’ kelimelerle konuşuyoruz. Bu vesilelerle hatırlıyoruz.

Ama Allah bizimle. Bunu hissediyoruz. Çok değişik şeyler de oluyor yaşıyoruz. Gerçi dışarıdan bakan için yani herhangi biri için önemli mi bilmem ama bazen çocukların ağzından çıkanların hemen gerçekleştiği oluyor hatta içimizden geçirip dillendirmediklerimiz bile.

Mesela bir gece bizim bir akrabamız gece geç saat bir fotoğraf paylaştı bizimle. O gece eşiyle balık yemişler onun resmini gönderdi. Ben de içimden geçirdim dedim ki biz de her hafta sonu böyle yapardık. Balık sezonu açıldı. Eşim balığı çok sever. Karadenizliyiz hepimiz severiz balığı. Ertesi gün bir arkadaş aradı ‘abla müsait misin’ diye. Geldiğinde elinde bir paket vardı. Dedim ‘bu ne?’ Balık, dedi. Hatta pişirilmiş. Ben şoktayım tabi. Birincisi balık. İkincisi ise pişirilmiş olması. Normalde balık severim ama evde pişirmem. Kokusu her yere siner diye. Akşam bizim oğlana gösterdim demez mi ki o da ‘anne dün gece benim canım çok çekmişti’ diye. Gizlemiş alamayız üzülürüm diye söylememiş bana. Bu sadece biri. O kadar çok oluyor ki saymakla bitmez.

Mesela kıza ayakkabı almam lazım. Dua ediyorum çok pahalı olmasın diye. 50-60 liradan fazla olmasın diye. Ayakkabı almaya gittik. Kızımın beğendiğini bulduk. Seri sonu indirimde. Gayet güzel bir ayakkabı aldık. 20 lira. Sanki bize ayrılmış gibi. Ayak numarası tam istediğimiz numara. Bu ve bunun gibi birçok şey yaşadık ve yaşıyoruz.

Nedendir bilmem özellikle çocukların ağzından çıkan dua gibi hemen oluyor. Hatta bir keresinde takıldım oğlum M’e. ‘Her dediğin gerçek oluyor, babanın gelmesini de iste de baban gelsin’ diye 🙂

Her şey bir yana, maddiyat da, maneviyat da, varlık da bizim için yokluk da. Narı da hoş Rabbimin nuru da.

Hizmet farklı. Ben bunu eşim tutuklandığında en iyi anladım. Eşim tutuklanıp da gözümü hastanede açtığımda kimse yoktu yanımda. Hastanede gözümü açtığımda yanımda gördüğüm ilk kişi benim akrabalarım değildi. Karı koca beni hastaneye getirenler de benim gibi mağdurmuş, eşiyle 8 gün gözaltında kalmışlar.

Bir de şu var ki üzülsem mi sevinsem mi bilemedim. Anlatayım, görüş gününe gittim ve eşimin koğuşundan 1 kişinin tahliye edildiğini öğrendim.

Ben akşam oğlum M’e söyledim ‘arkadaşının babası çıkmış’ dedim. Bizimkinin hemen gözleri parladı. Çünkü çok aşırı düşkündür babasına. Onun kokusu olmadan uyuyamaz. Öyle ki şehir dışına çıktığında bile babası gelinceye kadar ateşlenir, hasta olur. Neyse sordu bana ‘anne o zaman babam da çıkar gelir demi’ diye. Ben de ‘hayır gelemez baban’ dedim. Çünkü çıkan kişi kendisini kurtarmak için sohbete gelen 6 kişinin ismini vermiş. Öyle çıkmış dedim. Muhbirliği mahkemede herkesten istiyorlar, babandan da istemişler o reddetmişti. Aldığım tepki beni o kadar çok mutlu etti ki anlatamam şöyle söyledi ‘anne o zaman 12 aile daha ağlayacak 12 çocuk daha ağlayacak değil mi’ dedi ve ekledi ‘Babam inşallah böyle bir şey yapmaz yoksa bir daha ben ona baba diyemem’ dedi.

İşte bu zor günler 10 yaşındaki çocuğu bile bu olgunluğa getirdi. Bundandır ki hayır gibi görünen şeyde şer, şer gibi görünen şey de hayır olabilir.

Rabbim bu yaşananları hayra tebdil eylesin. Şu da var ki yaşananlar anlatılmıyor sadece ve öylece yaşanıyor. Bu da varmış nasibimizde. Hakka teslim olmak en iyisi. Aslında belki halimizi dillendirilmemeliydik. O güzellik, o büyü bozulmamalı, mahrem kalmalıydı. Ötelere saklanmalıydı ya neyse yine de paylaşmak istedim. Duanıza vesile olur. Herkes döner, eşim de döner, kapıyı açıp karşımızda buluruz…”

On binlerce, yüz binlerce insana aileleriyle beraber velayet kapılarını açan, sahabiyle aynı çizgiye ulaştıran Rabbimize binlerce defa hamdolsun.

1 YORUM

YORUM YAZIN

Lütfen yorumunuzu yazın
Lütfen isminizi girin