‘Altın vuruşa’ hazırlanıyor; Erdoğan’ın “Rüya Takımı” hazır!

M. NEDİM HAZAR | YORUM

Bir zamanlar adına “demokrasi” denilen ama artık kimsenin tarifini tam yapamadığı bir sistemin içinde yaşıyoruz.

Seçimler yapılıyor mu? Yapılıyor. Mahkemeler çalışıyor mu? Çalışıyor. Meclis toplanıyor, gazeteler basılıyor, bakanlar açıklama yapıyor… Evet, her şey yerli yerinde gibi. Ama bu işte bir tuhaflık var. Hani bir evde her şey yerli yerinde duruyordur ama o evde hayat yoktur ya; işte biz de öyle bir yerde yaşıyoruz artık.

Uzun süredir bir “kontrollü otoriterlik” dönemindeydik. Yani rejim, hem içeriye hem dışarıya “Bakın, hâlâ demokrasi var” demek için bazı vitrin ögelerini saklamaya özen gösteriyordu.

Fakat şimdi o vitrin bile gerek görülmediği için kaldırılıyor. ‘Kontrollü otoriterlik’ yerini kontrollü bir ‘tam otoriterliğe’ bırakıyor ki bu, rejimin en ironik hali: Kontrolün bile merkezi artık tek kişilik. Artık “sistem” dediğimiz şeyin kendisi, bizzat Erdoğan’ın biyolojik saatine bağlı.

Bunu yıllardır hissettik aslında ama birçoğumuz bu dönüşümün “tamamlanamayacağına” inandık. Akademisyenler, gazeteciler, düşünce insanları hep bir şekilde sistemin iç balanslarının buna izin vermeyeceğini savundu.

“Türkiye Rusya olmaz, bu toplum buna müsaade etmez, sandık hâlâ önemli” gibi romantik varsayımlar, her sabah bir öncekini aratan manzaraların arasında adeta koruma büyüsü gibi tekrarlandı.

Ama fark etmediler. Rejimler tek gecede değişmez. Hele ki bu topraklarda… Burada her şey önce alışılır, sonra kanıksanır, en son da meşrulaştırılır.

2010’da Sulh Ceza Mahkemeleri’ni konuşurken “Bu kadarına da pes!” demiştik. 2017’de OHAL döneminde KHK’larla sabaha karşı görevden alınan memurları, ihraç edilen akademisyenleri görünce “Şaka gibi!” dedik. 2023’te artık Anayasa Mahkemesi’nin kararları çöpe atılırken bile “Ama hâlâ seçim var!” diyebildik. Şimdi ise o seçim bile, sadece “usul” gereği yapılan bir törene dönüşmek üzere.

Ve bu dönüşüm, öyle çığlıklarla, devasa patlamalarla değil; küçük tıklamalarla gerçekleşti. Her şey birer “düzenleme”, “reform”, “yargı kararı”, “atama” kılığında geldi. Birgün Resmî Gazete’de okuduğun küçük bir atama kararı, aslında sistemin sinir uçlarına yapılan büyük bir dokunuşun habercisiydi.

Galiba giriş sert ve hızlı oldu… Şöyle yapalım…

Hani mümkün değil de; mesela 50 yıl sonra ölmemiş olsam, torun torba etrafımda toplaşıp, “Ya dede, anlatsana Erdoğan diye biri varmış, nasıl biriydi?” diye bir soru sorarlarsa vereceğim cevap şu olurdu sanırım: “Her uyandığımızda “Bu kadarını da yapamaz?” dediğimiz her şeyi yaptı!”

Önceki gün sosyal medyadan takip ettiğim ve fikirlerine önem verdiğim bir akademisyen “Türkiye Venezuela, Rusya ya da Belarus gibi olmaz. Bunun yapısal sebepleri olduğu kadar, tarihsel ve kültürel sebepleri mevcut. Sandıktan toptan vazgeçilmesi mümkün değil!” şeklinde özetlenebilecek bir paylaşımda bulundu. O an aklıma gelen ilk şey, “Eminim Rusya’da da, Venezuela’da da, Belarus’da da bu rejimin hemen öncesinde bu tür söylemleri olan akademisyen ve entelektüeller çıkmıştır.” oldu.

Her ne kadar sevgili sosyolog hangi kültürden, tarihsel sebepten bahsediyor pek anlayamasam da, her on yılda bir darbe ile demokrasisi yaralanan bir toplumda, sandığa ve değişime bu kadar can-ı gönülden inanmak, hani biraz ‘Pollyannacılık’ gibi geldiydi bana.

Sonra sevgili Mümtaz’er Türköne’nin yazısını okudum. Şöyle diyordu özetle: “(Türkiye’de) Kanlı bir değişim ihtimali hiç yok. Burası Türkiye: Halk desteği azalan bir iktidarı hiçbir güç ayakta tutamaz. Geçiş süreci güllük gülistanlık olmayacak ama çok sıkıntılı da olmayacak.”

15 Temmuz gibi kanlı bir oyunun oynandığı ülkede, üstelik bu sürecin birinci elden mağduru olan birinden beklenmeyecek iyimserlik beni sadece şaşırtmadı, korkuttu da…

Evet, yazı yazmayı bırakan Nuray Mert’in dediği gibi şahsen ben de, “Kendi adıma da ülkem adına da artık korkuyorum. Kendi adıma, soluğu cezaevinde alırsam kedilerime kim bakar diye korkuyorum!”

Elbette zekaları, bilgi ve birikimleri asla sorgulanmayacak olan bu düşünce insanlarını bu kadar iyimserliğe sevk eden şey neydi? Ülkeyi mi tanımıyorlardı yoksa Tayyip Erdoğan’ı mı? Yoksa, 10 yıldan beri bir mengene gibi toplumun soluk borusuna çökmüş olan siyasal İslam’ın neler yapabileceğine dair hiç mi fikirleri yoktu bu kıymetli fikir insanlarının.

Sevgili sosyolog akademisyen ve sevgili Türköne’ye kötü bir haberim var maalesef. Erdoğan adeta ilmek ilmek ördüğü kendi medeniyet tahayyülünün eşiğinde durmakta. Koca bir ülkeyi tek başına daha yıllarca yönetebilmek adına (elbette kendisinden sonra çocuklarını düşünüyor) döşediği tüm taşlardan sonra, eksik olan son hamle için de bütün hazırlıkları tamamladı.

Nerden mi biliyorum?

Resmi Gazete okumak gibi bir huyum var çünkü. Günde en az 50 tane kamulaştırma kararnamesi okuma zaafımdan dolayı değil, Erdoğan’ın cumhurbaşkanı olduktan sonra bile, ister iki metrekare olsun ister iki bin metrekare, bir yerlere çökme bağımlılığını takip etmek için yapıyorum bunu.

Ve yanılmıyorsam 9 Nisan günü resmî gazetede yayınlanan atama kararnamesini ülkede pek kimse görmedi. Erdoğan’ın Sulh Ceza Mahkemeleri’nin kurdurmasıyla başladığı sürecin son adımı malum Akın Gürlek’in İstanbul’a getirilmesiydi. O güne kadar genelde bilirkişi ve hakimlerle ilgili sıkıntıları çözmek adına en önemli elemanını getirmesinden belliydi Altın Vuruş’u yapacağı.

Ve yaptı da…

Akın Gürlek’in hazırladığı, Erdoğan yargısının onayladığı ceza davaları, yüksek yargıdan dönmek gibi bir sürprize sahne olmasın diye Yargıtay 3. Ceza Dairesi’ne kocaman bir dokunuşta bulundu. Mevcut daireden 4 ismi yollayan Erdoğan onların yerine 8 has adamını getirdi.

Kimler yok ki bu rüya takında…

Selahattin Demirtaş’ın bile zaman zaman çarpıtarak Cemaat’e mal etmeye çalıştığı KCK davalarının hakimi şu anda Yargıtay 3. Ceza Daire’sine atandı. Askeri Casusluk davasının hakimi de… Anayasa Mahkemesi’nin kararını tanımayan da… Müslüm Canpolat, Hulusi Pur, Yusuf Gezgin, Fehmi Tosun… hepsi de oynadığı mevkilerin yıldız oyuncuları!

Hepsinin ortak noktaları, Erdoğan’ın emirlerini harfiyen yerine getirmeleri. Açın bakın atama listesini, göreceksiniz. Erdoğan elinin altında ne kadar şaibeli, kendisine râm olabilecek hukukçu varsa hepsini yüksek yargıya yerleştirmiş oldu. Perinçek’in dediği gibi, yargıya adeta tasma geçirip istediği tarafa diş gösteren Erdoğan, İmamoğlu ve CHP davalarında savsaklama istemiyor.

Bizim entelijansiya pespembe rüyalar görmeye devam ederken, Erdoğan final vuruşu için her şeyi hazırlamış durumda. En büyük şansı ise son konuşmasında, “Tank getir karşıma ateş et, bomba at, öldür beni ama Atatürk’ün kurduğu partiye kayyum atamaya kalkma.” şeklinde abuklayan CHP genel başkanı.

Ve maalesef artık çok fazla beklemeyeceğiz sezon finalini görmek için. Zaten yazık etmişlerdi ülkeye, şimdi dibine tamamen kibrit suyu dökmüş olacaklar.

Geçmişler ola!