AnaSayfa»TÜM BÖLÜMLER»Güncel»Tek gerçek, canı yanan çocuklardır

Tek gerçek, canı yanan çocuklardır

Pinterest Google+

YORUM | TARIK TOROS

Erzurum başsavcılığı, Mersin başsavcılığına 25 Ekim 2018 tarihli bir yazı yazdı.

Elif Zahide Tohumcu’nun;

-Şüpheli sıfatıyla savunmasının alınması..

-Delillerin sorulması için..

-İvedilikle ifadeye çağırılması istendi.

 

**

Yazıda soruşturma numarası var ama ne hakkında olduğu yok.

Sayfanın altına bakıyorsunuz.

Elif Zahide Tohumcu, 26.06.2014 doğumlu.

Yani, henüz 4 yaşında.

Yazıyla DÖRT.

 

**

Olay Cuma günü gündem oldu.

4 gündür…

Twitter’de belli hesaplar, belli birkaç internet sitesi dışında olaya tepki gösteren yok!

**

Bırakın hukuk/adalet/yargı…

Olayı insaniyet açısından ele alacak hal bulunmuyor.

Oralara girmeyeceğim.

 

**
Ülkenin gazete sayfalarını çevirin, az ekranlarına bakın…

Hiçbir şey olmamış gibi bir hayat yaşanıyor.

Adeta güllük gülistanlık.

Muhalif kesime bakın:

Gezi’de polis şiddeti kurbanları Berkin Elvan, Ali İsmail söz konusu olunca…

Mangalda kül bırakmıyor.

Yine…

Son dönemde, tuhaf bir şey oldu.

Eskiden 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı, mesela…

Sadece o gün kutlanırdı.

Şimdi üç gün önceden başlıyor.

Tıpkı, 10 Kasım Atatürk’ün ölüm yıldönümü gibi.

Geçen hafta, “Nur içinde yat Atam” mesajlarını görünce…

“Allah Allah bugün 10 Kasım mı acaba” diye düşündüm.

Baktım 8 Kasım.

29 Ekim kutlamaları da öyle, 25-26’sında başlamıştı.

İtirazım bunlara değil.

Gezi Olayları’na, geçmiş darbe günlerine, ara dönemlere rahmet okutacak bir dönem yaşanıyor.

Gözünü güncel zulme kapatıp arşivden kart çekmek işe yarıyor mu gerçekten, merak ediyorum.

Ya da klasik, zararsız alan paslaşması mı bunlar, bilemiyorum.

 

**

Şu son 5-6 senede gördüğüm şu:

Vicdan ve kamu vicdanı farklı şeyler.

Bu toplum kendini notunu çok çok önceleri vermişti de, idrak etmemiştik henüz.

Şimdi iliklerimize kadar hissediyoruz.

 

**

Esasen…

4 yaşında bir çocuğu ifadeye çağıran savcının ülkesinde…

Bundan zerre bahsetmemek, görmezden gelmek, yokmuş gibi davranmak, üstünü kapatmak değildir ana mesele.

Yetişkinler bir biçimde acılarıyla yaşamayı becerir.

Hayatını ona göre tanzim eder.

Olmadı, yeni hayat kurar.

Ya çocuklar?

 

**

Göç yollarında yitip gidenler hicrandır.

Ve halen;

Binlercesinin cezaevinde olduğu…

On binlercesinin dışarıda anasız-babasız bırakıldığı…

Bir o kadarının açlık kertesinde yaşam mücadelesi sürdüğü…

Okulunda dışandığı, itilip kakıldığı bir ülkede…

Tek gerçek, canı yanan çocuklardır.

Yaraları sararsınız, lakin bunun tedavisi yoktur.

Travması nesiller boyu devam eder.

Önceki Son 10 Yazı:
Kan parası duruma göre değişir - 08 Kas 2018
Saadet Partisi’nin haddini bilmeyeni! - 06 Kas 2018
İşte o an bir fırtına kopar - 02 Kas 2018
Neden ‘geçici’ isim koydular? Anlatayım… - 30 Eki 2018
Raf ömrü bir günlük belgesel - 26 Eki 2018
Çukura düştüysen kazmayı bırakacaksın - 23 Eki 2018
Doğranan bir insanın vücudu değil, sistem - 19 Eki 2018
Çıkamayacağı yere neden girdi? - 16 Eki 2018
Londra’da yapabilir miydi? - 12 Eki 2018
Her an her yerde her şey olabilir - 09 Eki 2018
önceki yazı

Adalet talebine, ‘blok’ geldi

Sonraki yazı

California tarihindeki en ölümcül yangın: En az 42 kişi hayatını kaybetti, 228 kişi kayıp

Yorum yapın

Değerli Okurumuz

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir