AnaSayfa»Yazarlar»Emine Eroğlu»Alacaklı gidenler

Alacaklı gidenler

45
Paylaşımlar
Pinterest Google+

Yorum | Emine Eroğlu | [email protected] | @EmineEroglu111

“Gariplere müjdeler olsun” hitabının muhatapları onlar.
Dünya onlara en çirkin yüzünü gösterip kendine küstürdü.
Tek suçları “farklı” oluşlarıydı.
“Uğursuzsunuz siz, şayet (sizi siz yapan ahlaki değerlerden) vazgeçmezseniz, sizi taşlarız, acı mı acı bir azap size dokundururuz.” diyen belde halkına, “Uğursuzluk dediğiniz şey, size ancak sizden gelir. Gerçek size hatırlatıldı ve uyarıldınız diye mi böyle tepki gösteriyorsunuz? Siz, sınır tanımaz ve Allah’ın verdiği duygu, meleke ve kabiliyetleri boşa sarf eden bir topluluksunuz.” diye cevap veren elçiler gibi taşlandılar.
“Acı mı acı bir dünya azabı” üzerlerine boca edildi.
Firavun’a boyun eğmedikleri için, “Ellerinizi ve ayaklarınızı çapraz keseceğim ve sizi hurma dallarına asacağım! Kimin azabının daha şiddetli, daha devamlı olduğunu işte o zaman anlayacaksınız!” diye tehdit edilen büyücüler gibi “Mümkün değil” dediler, “bize gelen bunca delillere ve bizi Yaratana karşı seni tercih edemeyiz. İstediğin hükmü ver. Senin hükmün nihayet, bu dünyada geçer.”
Zulüm karşısında boyun eğmedi, eman dilemediler.
Zeliha’nın iftirasına uğrayan Yusuf gibi, masumiyetleri bilinmesine rağmen müfteriyi aklamak, muktedire zaman kazandırmak için zindanlara atıldılar.

Kucağında apaçık bir mucizeyi taşıyor olmasına rağmen iffeti sorgulanan Hazreti Meryem gibi, kendini bilmez saldırganlar karşısında “suskunluk orucu” tuttular.
Kerbelâ’da kuşatılan Hazreti Hüseyin gibi, her türlü insanî haklarından mahrum bırakıldılar da evlatlarına bile acıyan olmadı. Kırk yıllık dostlarının nefret oklarıyla yaralandılar.
“Seni öldüreceğim” diyen kardeşine, “Yemin ederim ki, sen beni öldürmek için el kaldırırsan, ben seni öldürmek için sana el kaldırmam. Çünkü ben âlemlerin Rabbi olan Allah’tan korkarım. Ben isterim ki sen, kendi günahınla beraber benim günahımı da yüklenesin de cehennemliklerden olasın. Zalimlerin cezası işte budur!” diyen Hâbil gibi zalim kardeşlerine benzemeyi reddettiler.

Dağlanmış yaraları ile çıktılar Efendimiz’in (sav) manevî  huzuruna

Hayatları boyunca karakol yüzü görmemiş, bir tokat atmak için bile kimseye el kaldırmamış, bilerek karıncayı incitmemişlerdi.
Belalar yağmur gibi yağdı üzerlerine. Habbab bin Eret gibi dağlanmış yaralarıyla çıktılar Efendimiz’in(sav) manevî huzuruna.
Üstadları gibi mahkemelerde bir câni gibi muamele gördü, bir serseri gibi şehir şehir sürgüne yollandı, memleket zindanlarında aylarca tecrid edildiler. Canlarına kast edildi. Türlü türlü hakaretlere mâruz kaldılar. Zaman oldu ki, hayattan bin defa ziyade ölümü tercih ettiler. “Eğer dinim intihardan beni men etmeseydi, belki bugün Said topraklar altında çürümüş gitmişti.” cümlesini kendi isimleriyle kurdular.
Hüzünler kulübesinde gözyaşı döktü, Hz. Musa gibi “Ya Rabbî! Bana lütfedeceğin her türlü nimete muhtacım!” diyerek hicret yollarına düştüler.
Mahrumiyetin Çölüne, Yokluğun Gurbetine Atıldılar
Yürekleri dayanmadı kiminin. Ciğerleri yandı, içleri kan ağladı. Vefasızlığın gurbetinde, sevdiklerinin gözleri önünde (bazıları ondan bile mahrumdu) eriyip gittiler.
Yollarda öldü kimileri. Allah ve Resulüne gitmeye niyet etmişlerdi de, vardıkları Allah ve Resulü oldu.
Bazıları bebekti, çocuktu. Anne babacıklarından neden mahrum bırakıldıklarını hiç anlamadan ebedî vuslat yurduna göçtüler.
Hastaydı bazıları. Bakıma muhtaç bırakıldı, iradi olarak ölüme terk edildiler. Bakışlarında katman katman acı, seslerinde düğüm düğüm burukluk vardı.

İsimleri, adresleri terör örgütlerine verildi. Kendi vatandaşına tuzaklar kuran bir devletin, boğazına kadar günaha batmış “kapkaranlık” bir siyasetin alicengiz oyunlarıyla heder edildiler.
Dövülerek öldürüldüler de meçhul hikayelerine vücutlarındaki işkence izlerinden başka tanıklık eden olmadı.
Pencerelerden atıldılar da intihar ettikleri söylendi.
Gözaltında kayboldular da cesetleri başka şehrin kıyılarına vurdu.
Kendilerine yaşatılan şeyin ağırlığı karşısında, “Allah’ım al canımı!” diye dua ettiler de, oracıkta emaneti sahibine teslim ettiler…
“Ah!”ları yedinci kat semadan duyuldu. Ama akrabanın, komşunun evinden duyulmadı.

Kendi Acılarında Beşeriyetin Acılarını Tecrübe Ettiler

İnsanlardan bir insandılar. Kendi acılarından bütün bir tarihin ve beşeriyetin acılarını tecrübe ettiler.
Masum, mazlum, mahkum, mağdur, sürgün, çaresiz ve yaralıydılar.
Geride bıraktıkları ile milyonlar anne,  baba, kardeş, evlat, dost ve akrabaydılar.
Ölürken sevdikleri ile vedalaşamadılar.
Cenazelerine katılanlar fişlendi. Bir kabir yeri çok görüldü onlara.
Cenazesi olmayanlar dahi vardı.
“Bir garip öldü diyeler
Kırk günden sonra duyalar
Soğuk su ile yuyalar
Şöyle garip bencileyin”
diyen Yunus’a bundan daha fazlasının da mümkün olduğunu gösterdiler.
“Dü cihandan el yudum” deyip gittiler.
Sadıklar, şehitler, salihler kervanına katıldılar.
Hor ve hakir görülmüşlüklerini Allah’a şikayet ettiler.
Son nefeslerini alacaklı olarak verdi, geride kalanları alacaklı bıraktılar.

Önceki Yazıları:
Yitirilmiş bir yolun yolcuları - 08 Ara 2017
Âlem-i İslam mescidinin sakinleri - 01 Ara 2017
Haramiliğin kısa tarihi - 24 Kas 2017
Bir düşün peşine düşenler - 17 Kas 2017
Çocukları ihtiyarlatan günler - 10 Kas 2017
Merhaba olmasın onlara! - 03 Kas 2017
668 bebek, 17 bin kadın - 27 Eki 2017
Gerçeğin hatırlatıcısı olarak Hizmet Hareketi - 20 Eki 2017
Kendi rönesansımıza hazırlanmak - 13 Eki 2017
Kerbelâ’da Zeynep olmak - 06 Eki 2017
önceki yazı

Post-Erdoğan rejimi üzerine

Sonraki yazı

Sıra geldi ‘maça ası’na

10 Yorumlar

  1. Garib
    8 Eylül 2017 at 11:23 — Cevapla

    Allah (cc) razi olsun

  2. Hakan
    8 Eylül 2017 at 11:44 — Cevapla

    Yananlar yandida gitti yaradanina,ya yakanlar,ya alkiş tutanlar,oh olsun sadasinda bulusanlar,ya dilsiz seytanlar, ya vefasiz dostlar, ya hain komşular.
    Onlarda kendi insanliklarinda ve insanlikta actiklari yaralarla yaradana gidecekler….. be aci ne kötü

  3. Bedirhan hardal
    8 Eylül 2017 at 14:35 — Cevapla

    Allah sizden razi olsun bu guzel yazilariniz icin. Rabbim ilminizi ve kaleminizi kuvvetlendirsin. Daima iple cekiyoruz okumayi. Yazilarinizin bir cogunu cuma namazi icin gittigim mescitte cuma hutbesi olarak okundugunu goruyorum.

  4. Selim
    8 Eylül 2017 at 21:34 — Cevapla

    Allah razı olsun. Yalnız son cümledekş alacaklı borçlu olacaktı herhalde

  5. Ayşegül
    8 Eylül 2017 at 23:34 — Cevapla

    Allah ebeden razı olsun. İyiki varsınız. Daha nice yazılar yazmanız dileğiyle. Esenlikle kalın.

  6. mehmet
    9 Eylül 2017 at 01:55 — Cevapla

    emine hanım merhaba;
    doğrusu mağduriyetimizi ve durumumuzu Sizinki kadar fasih ve mükemmel anlatamazdık. hislerimize tercüman oldunuz. Allah sizden ebeden razı olsun. nijerya’dan Selam ve hürmetler

  7. Zehra
    9 Eylül 2017 at 14:54 — Cevapla

    Kaleminize, yüreğinize sağlık. Hissettiklerimizi kaleme dökmüşsünüz. Allah yolundan ayırmasın

  8. Ahmet
    10 Eylül 2017 at 02:06 — Cevapla

    Gittiler gittiler…
    Guzel insanlar guzel atlara bindiler ve gittiler…

  9. Güliş
    13 Eylül 2017 at 11:12 — Cevapla

    Bir millet düşününki kendi halkna bu kadar zulmediliyor ama gözleri kör, kulakları sağır. Anlatsakta inanmıyorlar,yalan,abartı diyorlar.Herşeyini arkada bırakıp vatanını terkeden insanlar gördüm. Durumları çok kötü,ölüm istenirmi istedik diyenler gördüm. Yüreğimiz paramparça ama ne duyan var ne gören. Allahım tüm mazlumlara yardım etsin. Sizin ve sizin gibi insanlarında kalemine kuvvet versin. Belki insanlara Allahın bahşettiği akıl ve kalp sahibi olduklarını hatırlatırsınız. Almanyadan selamlar…

  10. Seyda Akınci
    22 Eylül 2017 at 18:32 — Cevapla

    Sayın hocam,analizinizi gözyaşları içinde defalarca okudum okudum okudum doymadım ne okumaya ne de anlattığınız güzel insanların vasıflarına. Şükrediyorum ki Allah’a herşey bitti derken bir tesadüf mü diyelim başka şey mi bilemiyorum ama ne zaman Tr724 blokunu açsam,hangi köşe yazılarına ve analizlerine Baksan “bir umut daha var!” diyorum kendime. Çekilen ızdırapların son bulmasını,yapanların ilahi murad eğer hayırsa haklarındakini vermesini,yoksa Kahhar ism-i şerifi hürmetine reçeli etmesini,bu güzel yazılarınızın sürmesini ve hepinizin hepimizi Alah’a emanet ediyor,saygılar sunuyorum.Allah ebeden razı olsun.

Değerli Okurumuz

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir