Nuriye Çeleğen
Ağlıyorum…
Her anıma bir gözyaşı damlıyor.
Biliyorum, kelimeydi o.
Varlığı yokluğun ellerinden kurtaran kelamdı.
En güzel kudretin kelimesiydi o. Üfledi, âmâ gözler açıldı; dermansız dertler iyileşti; ölüler dirildi.
Kelimemdi o benim. Biricik kelimesiydi annesi Meryem’in.
Vakit akşam… İsa’mın müjdesi kulaklarımda:
“Ben gidiyorum, o gelsin!
Faraklit gelsin
Ahyet gelsin!”
Nuriye Çeleğen Hz. İsa’nın mübarek annesi Hz. Meryem’i, “iffetinien güzel şekildekoruyan”o kalp çiçeğininasırlara ışık tutanhikâyesini dupduru bir dille anlatıyor.
Meryem olmanın, velayet mertebesinde bir “kul” olmanın, en büyük peygamberlerden birini yetiştiren bir “anne” olmanın kalplere nakış gibi işlenecek öyküsü…