Ölenler öldü, kalanlar muzdarip kaldık

Yorum | Ayşe Pınar

Yaklaşık 1,5 yıl önce Türkiye’deki zulüm ve cadı avı yüzünden yurt dışına hicret edenlerden biriyim. Yakın zamanda bebeğini kucağına almayı bekleyen bir anne olarak yazıyorum bu yazıyı. Hasretle bir canı beklerken…

Dokuz aydır türlü türlü rahatsızlıklara rağmen, sonuca odaklanarak öf bile dememeyi öğretir hamilelik insana. Yaşanacak o güzel duygu için sabır zamanıdır dokuz ay. Kucağınıza aldığınız minik, tüm sıkıntıları unutturur bir anda. Sonrası da büyük bir özveridir. 4 yaşındaki oğlumdan biliyorum. Emzirmesi, gazı, uykusuz geceleri derken bitmeyen bir maratondur bu. Yani bir evlat kolay yetişmez.

İki gündür Meriç’te yitip giden canları düşünüyorum. Yerde yatan cansız çocuk bedenlerini… Ayşe ve Uğur Abdurrezzak’ı, çocukları Abdulkadir Enes (11) ve Halil Münir’i (3).. Aynı bottaki Aslı ve Fahrettin Doğan’ı, oğulları İbrahim Selim’i (2,5).. Yitip giden yedi can, iki aile… Ne emeklerle büyütülmüştü o çocuklar… Hepsi ailesinin biriciğiydi. “Meriç’te iki aile çocuklarıyla boğulmuş” deyip geçilecek bir olay değil bu.  Ağıtlar yakılacak, yürekler parçalayacak, uykular kaçıracak, gözyaşını kurutacak bir hadise bu.

BOĞULUYORUM… BOĞULUYORUM…

İki ailenin haberini ve detaylarını okuduğum günden beri elimi ayağımı nereye koyacağımı bilemiyorum. Hiç tanımadığım bu iki aileyi geride bırakmış gibi bir suçluluk var üzerimde. Yediğim, içtiğim haram gibi geliyor. Çocuğumu severken utanıyorum. Ne eve ne içime sığamıyorum. Oda değiştiriyorum, bahçeye çıkıyorum gözümün önünde beliriyor sürekli bu aileler. Eğer ülkeden erken çıkamasaydık biz de aynı akıbeti yaşayacaktık belki.

Empati kuruyorum, boğuldukları geceyi hayal ediyorum. Ne darbeden haberimiz var, ne hainlikten. Ülkemize karşı zerre kötülük yok içimizde. Bilakis bu ülkeye nasıl hizmet ederiz diye düşünmüşüz hep. Kimseye kötülüğümüz olmamış, devlet malı yememiş, haramdan akrepten kaçar gibi kaçmışız. Ama peşimize düşen zalimler yüzünden ve ailemi bir arada tutmak istediğimiz için eşim ve oğlumla sessiz sedasız kaçıyorum zulümden. Gecenin zifiri karanlığında saatlerce yürüyoruz, sonra Meriç kıyısına geliyoruz. Eski bir botla karşıya geçeceğiz, umuda geçeceğiz. Biniyoruz hepimiz. Başka bir aile de var. Eşimle oğlumuza sıkı sıkı sarılıyoruz. Fakat bir süre sonra bot taşımıyor bizi, su alıyor, sağa sola yalpalıyor ve devriliyor. Oğlum “anne” diye bağırıyor. Küçücük bedenini tutmaya çalışıyorum ama dalgalar ayırıyor bizi. Eşimi de oğlumu da karanlık, buz gibi sularda kaybediyorum. Ben de batıp batıp çıkıyorum, gördüğüm sadece gökyüzü ve suyun karanlığı. Boğuluyorum, boğuluyorum…

KEŞKELER… KEŞKELER…

İşte böyle yitip gitti Meriç’te hayatlar. Keşke gelebilselerdi, Meriç’in merhametsiz sularını geçebilselerdi de tanışsaydık, evimde misafir etseydim onları. Çocuklarıyla oynasaydı oğlum. “Yoruldunuz artık dinlenin biraz, kapınız her an içinde çalınacak, polisler gözaltına alıp evlatlarınızdan ayıracak diye korkmayın, huzurla uyuyun, geçti artık, güvendesiniz” deseydim. Sonra, “Bakmayın geriye, ülke sizin gibi ömrünü tertemiz geçirmiş insanların kıymetini bilemedi. Varsın arkanızdan, kaçtı hainler desinler. Elbet birgün utanırlar. Şimdi önünüze bakın, evlatlarınızın geleceğini düşünün” diyebilseydim. Ev tutmalarına, eşyalarını almaya, yeni bir hayat kurmalarına yardımcı olsaydım. Çıktıkları boğucu atmosferi unutmaları için destek olsaydım.

Ne çok keşke var ama artık faydası da yok. O aileler artık hayatta yok.. Başını önüne eğmesi gerekenler, arkalarından oh olsun, zaten fetöcüymüşler diyorlar. Varsın desinler.. Kalbi kurumuşlar anlamazlar, görmezler, dinlemezler. Güneş balçıkla sıvanmaz. Onlar hicret için çıktıkları yolda ruhlarını teslim etti. Geride kalan vicdanı ölmüşler gibi insanlıklarını kaybetmediler. Ama biz ölesiye üzüleceğiz, kardeşlerimiz ölüyor, eskisi gibi olamayacağız.. Bu hüzün ölene kadar bizimle..

Yahya Kemal’in dediği gibi…

‘Ölenler öldü, kalanlar muzdarip kaldık
Vatanda hor görülen bir cemaatiz artık’

2 YORUMLAR

  1. Hislerimize tercüman oldunuz.

    İnşallah Meriç, kardeşlerimizin, herkesin gıpta edeceği bir mevkie yükselmelerine vesile olmuştur,

    Fırat kenarında kaybolan koyunun hesabı sözleriyle propaganda yapanlar, Meriç’te, Ege de ruhlarının ufkuna yürüyen masumların hesabının kendilerinden sorulmayacağı düşüncesinin rahatlığıyla müstakbel çukurları istikametinde ivme kazanmaya devam ediyorlar.

  2. MERİÇ

    Heygidi Meriç daha kaç can alacaksın
    bu kaçıncı can
    hep haberlerde duyardım ismini
    ilkdefa tanışmak nasip oldu seninle
    bilmezdim içinden ölüm akarmış
    ilk defa yüzüne baktım
    çok korktum
    hele biri düşse diye bekliyor yüzün
    nasıl korkmayayım yanımda 3 çocuk
    ve eşim
    biri daha 16 aylık
    Rabbime sığındım
    Allahım sen koru bu sabıları
    o an mericin üzerinde bir ben birde ölüm vardı

    Hayata sıfırdan başlamak buna denirdi
    herşeyini sıfırlamadan sıfırdan bir hayat kurulmaz ki
    ölümü göze almadan çıkamazsın bu yola
    evini arabanı işini herşeyini kaybetmeyi
    daha başta göze almıştık
    evlatlarını canını cananını göze almak hiç kolay olmadı

    eeeee
    bu yol zor
    bu yol yokuş
    bu yol dikenli
    bu yol peygamber yolu
    herşeyini kaybetmeyi göze almadan çıkamazsın bu yola
    gemileri yakacaksın ki birdaha geri bakmayasın
    içinde birazcık başka sevgi bırakırsan
    ya yolda kalırsın ya geri dönersin

    Bu yolda
    analar sütlerini toprağa sağdı
    sabıları toprağa verdik
    yusuf lar zindanda dua beklerken
    bir an bile geri bakamazdık
    çünkü söz verdik Allaha
    geriye dönersek
    anamızın sütü haram olsun bize

    Adem S.

YORUM YAZIN

Lütfen yorumunuzu yazın
Lütfen isminizi girin